مدیریت و رهبری اقتضایی (موقعیتی)

به نام خدا

 گفتاری کوتاه در مورد رهبری اقتضایی (موقعیتی)

مفاهیمی مانند اثبات گرایی (Positivism)، قطعیت (Certainty)، کارایی (Efficiency) و جهان شمولی (Globalization)، معمولا در مباحث مطرح شده توسط نظریه پردازان مکتب مدیریت کلاسیک زیاد دیده می شود. در ادبیات نئوکلاسیک و به ویژه در رویکرد سیستم ها، بر اقتضائات، شرایط و محیط بومی که سازمان در آن فعالیت می کند، توجه بیشتری شده است. بطوری که نه تنها مدیریت، بلکه رهبری و مربی گری (Mentoring) را هم کاملا تابع شرایط و اقتضائات موجود می دانند. به بیان دیگر، مدیریت نه یک علم محاسباتی (Science)، بلکه یک دانش و معرفت (Knowledge) شناختی و مبتنی بر شرایط است. بنابراین، امروزه صحبت از پایان مدیریت و تغییر توجه از عینیت ها (Objectivities) به سمت ذهنیت ها (Subjectivities) و تمرکز بر ادراکات و علوم شناختی و بطورکلی، ذهنیت بین الاذهانی (Intersubjectivity) می باشد. قطعا، موفقیت در فرآیندهای مدیریت و مخصوصا تصمیم گیری و رهبری اثربخش، بدون توجه به شرایط محیطی و ادراکات و ذهنیت منابع انسانی، امکان پذیر نخواهد بود. 

اگه دوستان علاقمند به مباحث مربوط به پایان عصر مدیریت کلاسیک مبتنی بر اثبات گرایی بودند، مطالعه کتاب پایان مدیریت را توصیه می کنم.

این کتاب به بحث فروپاشی روایت های مدیریت در دوران مدرن می پردازد.

دکتر مجید رمضان دانشیار دانشگاه صنعتی مالک اشتر