نخستین نشست «میراث معماری معاصر» به همت گروه میراث فرهنگی و گردشگری در مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی برگزار شد

این نشست به میزبانی گروه ورزش، میراث فرهنگی و گردشگری مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی با حضور جمعی از صاحب نظران حوزه معماری، شهرسازی و میراث فرهنگی مورخ ۷/7 ۱۴۰۵ برگزار شد.

در این نشست سعید شفیعا ( مدیر گروه ورزش، میراث فرهنگی و گردشگری) با تشریح اهمیت موضوع میراث معماری معاصر، بر ضرورت واکاوی چرایی شکل گیری سازه های واجد ارزش ثبت در دوره معاصر تاکید کرد.

سیدمحمد بهشتی با ارائه تحلیلی تاریخی از تحولات معماری ایران، معماری را بازتابی از فرهنگ، شیوه زندگی، اقلیم و ساختارهای اجتماعی و اقتصادی دانست و با اشاره به افزایش وابستگی اقتصاد کشور به درآمدهای نفتی، از تغییر تدریجی معماری سازگار با فرهنگ و محیط به سمت الگوهای تقلیدی سخن گفت. وی معماری را «لباسی به قامت کیستی ما» توصیف کرد و توجه به میراث معماری معاصر را بخشی از حفظ روایت هویت و تحولات فرهنگی و اجتماعی جامعه دانست.

اسکندر مختاری نیز با ارزیابی مفهوم معماری اسلامی و ایرانی-اسلامی، شکل گیری این مفهوم را در پیوند با هویت ایرانی و واکنش به گسترش الگوهای معماری غربی تحلیل کرد و گفت هویت امری صرفا معطوف به گذشته نیست و می تواند در بستر تحولات فرهنگی و اجتماعی تولید شود. وی از نادیده گرفتن حقوق جمعی، اقلیم، تقلید، نوکیسگی و توجه ستایشگرانه به فرهنگ غرب به عنوان برخی عوامل موثر بر وضعیت کنونی معماری نام برد.

مهدی حمزه نژاد بر ضرورت پایش و نظارت جدی تر بر اجرای قوانین و اسناد مرتبط با معماری و میراث فرهنگی، از جمله قانون حفاظت از بافت و بنای تاریخی مصوب ۱۳۹۸ و سند ملی معماری و شهرسازی ایرانی-اسلامی مصوب ۱۴۰۳، تاکید کرد و خواستار ایفای نقش موثرتر مرکز پژوهش های مجلس در ارزیابی نحوه اجرای این اسناد شد.

نگار منصوری نیز با اشاره به گسست ایجادشده میان کارفرما، محصول، مطالبه فرهنگی و بنا، بازگشت به مولفه های هویتی و نیازهای اقلیمی، توجه بیشتر به کارفرمایان و توسعه گران، ارتقای کیفیت ضوابط و مقررات معماری و تقویت نظارت بر فرآیند طراحی و ساخت را ضروری دانست.

پویا علاءالدینی مفهوم معماری ایرانی-اسلامی را مفهومی قابل دفاع اما نیازمند تبیین دقیق تر دانست و نسبت به غلبه رویکردهای نوستالژیک بر واقعیت های اجتماعی امروز هشدار داد. وی تاکید کرد که معماری و شهرسازی معاصر باید میان حفظ هویت و میراث تاریخی از یک سو و پاسخگویی به نیازهای جامعه امروز، از جمله عدالت فضایی و تحولات اجتماعی، از سوی دیگر توازن ایجاد کند.

در نهایت زهرا برزگر نیز بر ضرورت تقویت رویکردهای مشارکتی و پرهیز از تمرکزگرایی در مدیریت و حفاظت از میراث تاکید کرد و مشارکت نهادهای دولتی، عمومی، تخصصی، پژوهشی و جامعه محلی را ضروری دانست. وی همچنین پایش عملکرد دستگاه های مسئول، تقویت قوانین ملی، ایجاد هماهنگی میان نهادهای ذی ربط و هم افزایی میان مراکز پژوهشی حوزه معماری، شهرسازی و میراث فرهنگی را از الزامات حفاظت و احیای پایدار میراث کشور عنوان کرد.