مقوله آموزش مجازی و شکاف عدالت آموزشی

یکی از مهم ترین پرسش هایی که درباره آموزش مجازی مطرح می شود این است که آیا این شیوه به گسترش عدالت آموزشی کمک می کند یا شکاف های موجود را افزایش می دهد؟

 پاسخ این سوال کاملا وابسته به شرایط اقتصادی و اجتماعی جامعه است. در نگاه نخست آموزش آنلاین می تواند فرصت های آموزشی را در اختیار تعداد بیشتری از افراد قرار دهد و محدودیت های جغرافیایی را کاهش دهد. دانش آموزان مناطق محروم می توانند از کلاس هایی استفاده کنند که پیش از این تنها در شهرهای بزرگ در دسترس بود. این مسئله نشان می دهد که آموزش مجازی ظرفیت کاهش برخی نابرابری ها را دارد. با این حال در عمل بسیاری از خانواده ها به زیرساخت های لازم دسترسی ندارند. فقدان اینترنت پرسرعت، کمبود تجهیزات دیجیتال (همچون تلفن همراه ، تبلت و رایانه ) و نداشتن فضای مناسب برای مطالعه باعث می شود برخی دانش آموزان نتوانند به اندازه دیگران از این فرصت استفاده کنند. 

در چنین شرایطی آموزش مجازی ممکن است به جای کاهش شکاف آموزشی، آن را عمیق تر کند. عدالت آموزشی تنها زمانی محقق می شود که همه دانش آموزان از امکانات مشابه برای مشارکت در فرآیند یادگیری برخوردار باشند. اگر دانش آموزی تنها به دلیل ضعف اقتصادی نتواند به آموزش باکیفیت دسترسی پیدا کند، هدف اصلی نظام آموزشی محقق نشده است. بنابراین موفقیت آموزش آنلاین در برقراری عدالت آموزشی به میزان سرمایه گذاری دولت ها در توسعه زیرساخت های فناوری و حمایت از گروه های کم برخوردار بستگی دارد.

 بدیهی ست آموزش مجازی به خودی خود نه عامل عدالت است و نه عامل بی عدالتی، بلکه نحوه اجرای آن تعیین می کند که به کدام سو حرکت کند.