روابط عمومی باید از اطلاع رسانی صرف به کنشگری راهبردی در نظام سلامت برسد
یک پژوهش مروری با بررسی ابعاد مختلف ارتباطات سلامت، هشت مولفه به هم پیوسته برای نقش راهبردی روابط عمومی در نظام جامع ارتباطات سلامت ایران شناسایی کرده و بر ضرورت عبور روابط عمومی از نقش سنتی اطلاع رسانی و حرکت به سمت کنشگری راهبردی، مدیریت ارتباط با ذی نفعان و اعتمادسازی اجتماعی تاکید کرده است.
به گزارش ارتباطات سلامت، مقاله «جایگاه راهبردی روابط عمومی در نظام جامع ارتباطات سلامت ایران: یک چارچوب مفهومی» نوشته احمد عامری، مدیرمسئول پایگاه خبری ارتباطات سلامت، در فصلنامه جامعه شناسی ارتباطات منتشر شده است.
عامری در این مقاله با اشاره به تحولات نظام سلامت، گسترش رسانه های دیجیتال، پیچیده تر شدن محیط ارتباطی و تجربه همه گیری کووید-۱۹، بر ضرورت بازتعریف نقش ارتباطات در حکمرانی و ارائه خدمات سلامت تاکید کرده است.
وی در تشریح مسئله اصلی پژوهش، جایگاه روابط عمومی را نه صرفا در چارچوب اطلاع رسانی سازمانی، بلکه به عنوان یکی از کنشگران موثر در معماری ارتباطات سلامت مورد بررسی قرار داده است.
نویسنده مقاله می گوید: «روابط عمومی در نظام سلامت می تواند از جایگاه یک واحد صرفا اطلاع رسان به یک کنشگر راهبردی تبدیل شود و نقش حلقه هماهنگ کننده میان سازمان سلامت، متخصصان، رسانه ها، جامعه و سایر ذی نفعان را ایفا کند.»
بر اساس یافته های این پژوهش، هشت مولفه اصلی برای تبیین نقش راهبردی روابط عمومی در نظام جامع ارتباطات سلامت شناسایی شده است که عبارت اند از: شناخت و تحلیل مخاطبان، مدیریت ارتباطات راهبردی، مدیریت روابط با ذی نفعان، ارتباطات رسانه ای و دیجیتال، ارتباطات درون سازمانی، ارتباطات خطر و بحران، مدیریت اطلاعات نادرست و اینفودمیک و اعتمادسازی و مشارکت اجتماعی.
در این مقاله، این مولفه ها به صورت منفک از یکدیگر در نظر گرفته نشده اند، بلکه به عنوان اجزای یک نظام ارتباطی به هم پیوسته مورد توجه قرار گرفته اند؛ رویکردی که جایگاه روابط عمومی را در ارتباط میان سازمان سلامت و محیط اجتماعی آن بازتعریف می کند.
عامری با مرور و تلفیق مطالعات پژوهشی داخلی و بین المللی در حوزه های روابط عمومی سلامت، ارتباطات سلامت، ارتباطات راهبردی، مشارکت ذی نفعان، ارتباطات دیجیتال، ارتباطات درون سازمانی، ارتباطات خطر، مدیریت بحران، اینفودمیک و اعتماد سازمانی، چارچوب مفهومی پیشنهادی خود را ارائه کرده است.
یافته های مقاله نشان می دهد که مولفه های پیشنهادی با بخش قابل توجهی از شواهد پژوهشی موجود درباره اهمیت مخاطب محوری، مشارکت ذی نفعان، کیفیت اطلاعات، ارزیابی ارتباطات، ارتباطات تیمی، مدیریت اینفودمیک و اعتماد سازمانی هم راستا هستند.
در چارچوب پیشنهادی این پژوهش، روابط عمومی در نقطه اتصال چند گروه اصلی قرار می گیرد؛ سازمان های سلامت، متخصصان، رسانه ها، جامعه و سایر ذی نفعان. از این منظر، روابط عمومی صرفا مسئول انتقال پیام نیست، بلکه می تواند در شناخت مخاطبان، هماهنگی ارتباطات، مدیریت روابط، مواجهه ارتباطی با بحران ها، مقابله با اطلاعات نادرست و تقویت اعتماد عمومی نقش داشته باشد.
مقاله کامل