جایگاه راهبردی روابط عمومی در نظام جامع ارتباطات سلامت ایران: یک چارچوب مفهومی

تحولات نظام سلامت، گسترش رسانه های دیجیتال، پیچیده تر شدن محیط ارتباطی و تجربه همه گیری کووید-۱۹، ضرورت بازتعریف نقش ارتباطات در حکمرانی و ارائه خدمات سلامت را برجسته کرده است. مسئله اصلی این پژوهش، تبیین جایگاه روابط عمومی به عنوان یک کنشگر سازمانی در معماری ارتباطات سلامت و تعیین مولفه های نقش راهبردی آن در ایران است. پژوهش حاضر با روش مروری انجام و یافته های مطالعات پژوهشی داخلی و بین المللی در حوزه روابط عمومی سلامت، ارتباطات سلامت، ارتباطات راهبردی، مشارکت ذی نفعان، ارتباطات دیجیتال، ارتباطات درون سازمانی، ارتباطات خطر و مدیریت اینفودمیک و اعتماد در سازمان های سلامت تحلیل و تلفیق شد. یافته ها شامل شناسایی هشت مولفه به هم پیوسته برای نقش راهبردی روابط عمومی شامل شناخت و تحلیل مخاطبان، مدیریت ارتباطات راهبردی، مدیریت روابط با ذی نفعان، ارتباطات رسانه ای و دیجیتال، ارتباطات درون سازمانی، ارتباطات خطر و بحران، مدیریت اطلاعات نادرست و اینفودمیک و اعتمادسازی و مشارکت اجتماعی بود. مقایسه یافته ها با مطالعات پیشین نشان می دهد این مولفه ها با شواهد پژوهشی درباره اهمیت مخاطب محوری، مشارکت، کیفیت اطلاعات، ارزیابی ارتباطات، ارتباطات تیمی، مدیریت اینفودمیک و اعتماد سازمانی هم راستا هستند. بر این اساس، چارچوب مفهومی مقاله، روابط عمومی را حلقه هماهنگ کننده میان سازمان سلامت، متخصصان، رسانه ها، جامعه و سایر ذی نفعان در نظر می گیرد. این چارچوب ماهیتی مفهومی دارد و برای اعتبارسنجی تجربی آن به پژوهش های میدانی و آزمون مدل نیاز است.

کلیدواژه ها:

ارتباطات سلامت ، روابط عمومی سلامت ، نظام جامع ارتباطات سلامت ، ارتباطات راهبردی ، مدیریت اینفودمیک