هوای الهی

[رالف اوستین]

هوای الهی[1]، معنایی که از کلمه هوی در این جا منظور ابن عربی است، عاشق شدن با شوریدگی است. بی شک این مفهوم برای ابن عربی همان محبت الاهی است، که درعین حال شیوه دیگری از اثرات نفس رحمان است که همانا استجابت میل بسیار شدید باطنی برای خود آگاهی است. از این رو، این میل موجب برون ریزی تشعشعاتی است که با شتاب زدگی «در حال تابیدن» است تا روح با میل شدیدی که دارد ظلمتی را روشن کند که دارای شبکه قابل تاملی است که با آن می تواند همه چیز را مطلع و زنده کند. به بیانی دیگر، عبادت عاشقانه با شوریدگی حالی که دارد انسان را بر آن می دارد تا به هدف حقیقی و ازلی عبادی اش برسد و این چیزی جز انعکاس هوای الوهیت حق نیست که در هرجایی حاضر است و میل به آن دارد تا صورت عین خود را بشناسد.[2]

***

[ابو العلا عفیفی]

ابن عربی در تفسیر هوی می گوید: هو الاراده بمحبه (اراده معطوف به عشق)[3]

***

[یزدانپناه عسکری]

عشق، قلب معطوف به اراده و خودآگاهی حقیقی ازلی است.

---------------------------------------------------

[1] - divine passion

[2] - چکیده فصوص الحکم ، تفکرات زمینه های تاریخی و زندگی نامه ابن عربی ، نوشته رالف اوستین ، ترجمه و تحقیق حسین مریدی قم : کتاب طه 1384 صفحه 202 ، 203

- شرح و گزارش فصوص الحکم ، محی الدین ابن عربی ، پیشگفتار از رالف استین و متن عربی از ابوالعلاء عفیفی، ترجمه انگلیسی رالف استین، ترجمه متن حسین مریدی، چاپ اول ، تهران : جامی ، 1391 صفحه 226

[3] - شرحی بر فصوص الحکم : شرح نقد اندیشه ابن عربی ، نوشته ابو العلا عفیفی ، ترجمه نصراله حکمت – تهران : الهام 1380 صفحه 347