تقدیم به عباس عراقچی؛ وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران
جنگ رمضان، محک و آزمونی برای مدیران و مسئولان جمهوری اسلامی ایران بود؛ از شخصیت های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و رسانه ای گرفته تا فرماندهان نظامی، امنیتی و اطلاعاتی. بسیاری از آنان نه نامی شناخته شده داشتند و نه تصویری از آنان در افکار عمومی وجود داشت، اما امنیت و ثبات کشور مرهون مجاهدت های خاموش آنان بود. شماری از این عزیزان نیز در جریان این نبرد، هدف ترور دشمن قرار گرفتند و در بسیاری از موارد، همراه با خانواده های خود به شهادت رسیدند.
در این میان، اما یک چهره بیش از دیگران به نماد سیاست خارجی و عنصر اصلی دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران بدل شد. او استوار، بی باک، فعال، مقتدر و اثرگذار در عرصه دیپلماسی ظاهر شد. هرچند میدان، میدان دیپلماسی بود، اما با روحیه مقاومت در آن حضور یافت و همواره تاریخ چند هزار ساله ایران و فرهنگ شیعی را با خود به همراه داشت.
عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران، با فعالیت های گسترده و چندوجهی خود در دوران جنگ، نقشی موثر و راهبردی در تبیین مواضع ایران برای افکار عمومی جهان، تدوین سیاست های به موقع و واقع بینانه و پرهیز از افراط و تفریط ایفا کرد.
عراقچی نشان داد که در گفتار، رفتار و مواضع خود، درکی عمیق از سیاست بین الملل دارد. او دیدگاه ها و سیاست های خود را بر پایه واقعیت های حاکم بر نظام بین الملل تنظیم و بیان کرد. از این منظر، جمهوری اسلامی ایران تاکنون کمتر وزیری را در حوزه سیاست خارجی با چنین ویژگی هایی تجربه کرده است.
عراقچی در هماهنگی کامل با نیروهای مسلح و در راستای تامین منافع ملی، در یکی از حساس ترین مقاطع تاریخ معاصر ایران مسئولیت وزارت امور خارجه را بر عهده داشت و از عهده این مسئولیت به خوبی برآمد. امید آنکه آیندگان قدر این خدمات را بدانند و به چنین فرزندان شایسته ای از این سرزمین افتخار کنند.
هرچند او در این مسیر، گاه با بی مهری و حتی نادیده گرفتن واقعیت های موجود از سوی برخی افراد و نهادها، از جمله رسانه ملی، مواجه شد، اما این پدیده نه تازه است و نه ناآشنا. مردم همواره در گذر حوادث، افراد مخلص را از مغرضان بازشناخته اند. دیگر نیازی به داوری تاریخ نیست؛ امروز نیز خدمت و خیانت، برای اهل انصاف، آشکار و روشن است.
