تایید طلبی هم ارز با فرصت سوزی

 تاییدطلبی یکی از مواردی ست که منجر به فرصت سوزی و نادیده گرفتن هویت انسان می شود؛ افرادی که بیش از اندازه به تایید دیگران توجه می کنند؛ عملکردشان نه براساس درستی و مصلحت و ارزشمندی کارها بلکه براساس میزان تایید دیگران تعریف می شود در حالیکه برای انجام کار درست نباید منتظر تایید دیگران بود؛ برای انجام هرکاری کافیست هر انسان، اطمینان داشته باشد که صحیح ترین کار را انجام داده و به شخص دیگری ضرر نمی رساند، حتی اگر جمعیتی مخالف نظر او باشند. در این بین هر فرد ممکن است اشتباهاتی هم داشته باشد اما آنچه اهمیت دارد این است که زندگی بدون اشتباه و خطا چیزی فراواقعیت است، اشتباهات گاهی باعث عدم تکرار مادام العمر آنها می شوند، پس یرای استفاده از فرصت ها و نیز حفظ هویت نباید منتظر تایید دیگران بود، افراد تایید طلب برای رهایی از این خصلت فرصت سوز باید به خودشان یادآور شوند که همین که کار درستی انجام می دهند از هر چیز دیگری مهمتر است؛ مهمترین کسی که باید انسان را تایید کند خود اوست که بسته به میزان ارزشمندی کارخود می تواند حتی هزاران بار خود را تایید کرده و به اصطلاح امروزی خودش را لایک کند، هیچ کسی بغیر از خود انسان نمی تواند در درون خود ایجاد انگیزه کند.

انیشتن در مدرسه تایید نشد؛ اما نظریه نسبیت او جهان را به لرزه درآورد؛ او منتظر تایید معلم و... نشد وگرنه همان کودنی می شد که سایرین می خواستند از او بسازند.

برای بعضی افراد، تایید دیگران آنقدر مهم می شود که یک آن چشم باز کرده و می بینند نیمی از عمر خویش را گذرانده اند و تنها بخاطر بالا بودن میزان اهمیت تایید دیگران،در ذهن خویش، هویت خودشان را گم کرده اند و فرصتهای زندگی را در لابلای این تاییدها یا عدم تاییدهای بی اهمیت دیگران از دست داده اند؛ هویتی که برای پیدا کردنش و برای بها دادن به آن خیلی دیر شده و فرصت هایی که بر باد داده اند!!!