بررسی تاثیر سایبرلوفینگ ناشی از پاندمی کرونا بر عملکرد نوآورانه با میانجی گری اضطراب شغلی
۱: دوگانگی سایبرلوفینگ در دوران کرونا؛ تهدید یا فرصت؟
سایبرلوفینگ، که پیش تر به عنوان یک رفتار انحرافی در محیط کار شناخته می شد، در دوران پاندمی کرونا به پدیده ای چندوجهی تبدیل شد. دسترسی آسان تر به اینترنت، نظارت کم تر مدیران در کار از راه دور و نیاز فوری کارکنان به اخبار مرتبط با سلامت، باعث شد تا مرز بین «انحراف کاری» و «نیاز روانی» درهم شکند. این مقاله به درستی سایبرلوفینگ را نه صرفا به عنوان یک تهدید، بلکه به عنوان پدیده ای با دو وجه مثبت و منفی تحلیل می کند که می تواند بسته به بافت سازمانی، به بهبود یا تضعیف عملکرد نوآورانه منجر شود.
۲: اضطراب شغلی؛ مانعی پنهان برای نوآوری در سازمان های دولتی
اضطراب شغلی در شرایط بحرانی مانند همه گیری کرونا، به ویژه در سازمان های دولتی با ساختارهای انعطاف ناپذیر، به یک مانع کلیدی برای بروز نوآوری تبدیل می شود. نتایج این پژوهش نشان می دهد که افزایش اضطراب ناشی از سایبرلوفینگ (و نه صرفا خود پدیده) منجر به افت عملکرد نوآورانه کارکنان می شود. این یعنی که تنها توجه به ابزارهای تکنولوژیک کافی نیست؛ بلکه باید به وضعیت روانی کارکنان در محیط های پرتنش هم توجه ویژه ای شود.
۳: سیاست پیشنهادی برای مدیران؛ چگونه سایبرلوفینگ را مدیریت کنیم؟
بر خلاف تصور رایج، این پژوهش نشان داد که سایبرلوفینگ ناشی از پاندمی کرونا به صورت مستقیم می تواند عملکرد نوآورانه کارکنان را افزایش دهد، اما از طریق افزایش اضطراب شغلی می تواند تاثیر معکوس بگذارد. بنابراین مدیران نباید با رویکرد تنبیهی یا محدودکننده به این رفتار واکنش نشان دهند، بلکه باید تلاش کنند تا اضطراب های شغلی را مدیریت کرده و از سایبرلوفینگ هدفمند (مثلا برای کسب اطلاعات تخصصی یا کاهش استرس) به عنوان ابزاری در جهت بازیابی منابع ذهنی و ارتقاء نوآوری بهره ببرند.