بررسی کارایی جاذب های آلی باگاس و ساقه نیشکر در حذف مس از محلول آبی

فلزات سنگین از آلاینده های پایدار غیر قابل تجزیه بیولوژیکی است که میتواند در محیط به آب و خاک وارد شود و از آنجاجذب گیاه شده بدین ترتیب وارد زنجیره غذایی شود. به منظور حذف مس از آب آلوده، آزمایشی بصورت بچ (Bath) با دو جاذب آلی بقایای ساقه ی نیشکر و باگاس نیشکر در غلظت های مختلف مس (140mg L(-1 0) در قدرت یونی 0/01 مولار (Cal(2 بر روی بیوجاذب ها انجام گرفت. سپس داده های جذب بر روی معادلات لانگمویر، فروندلیچ و تمکین برازش داده شدند. نتایج نشان داد که با افزایش غلظت میزان جذب مس توسط هر دو جاذب افزایش ولی کارایی حذف کاهش یافت و مدل های لانگ مویر (R(2)-0/96-0/99) و فروندلیج (R(2)=0/98) برازش بهتری نسبت به مدل تمکین (R(2)=0/66) با داده های آزمایشی نشان داد. پارامترهای مربوط به ظرفیت (q(maX, K(F), A) جذب باگاس بیشتر از ساقه نیشکر بدست آمد بطوریکه حداکثر جذب تک لایه ای لانگ مویر (q(max نشان داد ظرفیت جذب مس توسط باگاس (15416mg/kg) بطورمعنی داری بیشتر از ساقه نیشکر (12000mg/kg) میباشد. بنابرین میتوان نتیجه گیری کرد که باگاس که به عنوان مواد زائد ازنیشکر تولید می شود می تواند به عنوان جاذب آلی مناسب و ارزان برای حذف مس از آبهای آلوده و پساب استفاده شود.روی بیوجاذبها انجام گرفت. سپس داده های جذب بر روی معادلات لانگمویر، فروندلیچ و تمکین برازش داده شدند. نتایج نشانداد که با افزایش غلظت میزان جذب مس توسط هر دو جاذب افزایش ولی کارایی حذف کاهش یافت و مدلهای لانگ مویربا داده های آزمایشی

کلیدواژه ها:

جاذب ، حذف ، فلز سنگین ، باگاس ، نیشکر