اثر روشهای مختلف پیوند، سن پایه و زخم زنی زیر محل پیوند بر درصد گیرایی نهایی و برخی صفات رشدی گردوی ایرانی (Juglans regia L.)
محل انتشار: یازدهمین کنگره علوم باغبانی ایران
سال انتشار: 1398
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 570
فایل این مقاله در 5 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
BAGHBANI11_681
تاریخ نمایه سازی: 20 مهر 1398
چکیده مقاله:
این آزمایش به منظور مقایسه روشهای مختلف پیوند و اثر زخمزنی زیر محل پیوند روی پایه های دوساله و سه ساله گردوی ایرانی تحت شرایط مزرعه اجرا شد . این پژوهش در قالب یک آزمایش فاکتوریل بر پایه طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار و در هر تکرار 7 نمونه انجام شد. فاکتور اول روش پیوند شامل سه سطح(پیوند تی، پیوند تیوارونه و پیوند وصله ای)، فاکتور دوم سن پایه گردو شامل دو سطح(پایه دوساله و پایه سه ساله) و فاکتور سوم اثر زخم زنی زیر محل پیوند شامل دو سطح(اثر زخم زنی و عدم زخم زنی) بود. در این آزمایش صفات درصد گیرایی نهایی، طول پیوندک، تعداد برگ و قطر پیوندک اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که روش پیوند تاثیر معنیداری بر گیرایی نهایی در پیوند گردو داشت. پیوند وصله ای با 69/05 درصد بیشترین گیرایی و پیوند تی با 33/93 کمترین درصد گیرایی را نشان داد. همچنین نتایج حاکی از آن است اثر هر یک از فاکتورهای روش پیوند، سن پایه و زخمزنی زیر محل پیوند بر طول شاخه حاصل از رشد پیوندک تاثیر معنیداری داشته در حالیکه تنها فاکتور روش پیوند بر قطر پیوندک تاثیر معنیدار داشت. بنابراین میتوان انتخاب یک روش مناسب جهت یک پیوند موفق را به سایر فاکتورها برتری بخشید و از بین این سه روش پیوند وصلهای را پیشنهاد نمود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
فائزه قمری حسابی
کارشناسی ارشد علوم باغبانی، دانشگاه شاهد، تهران.
سیدجلال طباطبایی
استاد تمام گروه باغبانی دانشکده کشاورزی، دانشگاه شاهد، تهران.
وازگین گریگوریان
استاد سابق گروه علوم باغبانی، دانشگاه تبریز، تبریز.