حساسیت سازند های زمین شناسی به فرسایش در حوزه آبخیز بالقلم- هراز، شمال ایران

فرسایش پذیری واحدهای سنگی یکی از پارامتر های اساسی در ارزیابی پتانسیل تخریبی و تغییر شکل حوزه و عامل موثر در بررسی و پیشگیری از فرسایش می باشد. این مطالعه به منظور بررسی فرسایش پذیری حوزه بالقلم – هراز صرفا با توجه به لیتولوژی واحدها و براساس روش P.S.I.A.C (پسیاک) انجام گرفت. نقشه حساسیت پذیری نسبت به فرسایش ارائه شد. نتیجه این بررسی نشان داد که واحدهای سنگی و رسوبی حوزه در 4 رده حساسیت پذیری نسبت به فرسایش (کم، متوسط، زیاد و بسیار زیاد) و 8 کد (3 ، 4 ، 5،6، 7، 8، 9 و 10) جای گرفته اند. میزان گسترش واحد هایی با فرسایش کم که شامل لیتولوژی های مقاوم با درز و شکاف کمتر می باشند، 6/4 درصد، واحدهای با فرسایش پذیری متوسط که شامل لیتولوژی های نسبتا مقاوم ولی با درز و شکاف فراوان می باشند 1/19، واحدهای با فرسایش پذیری زیاد که شامل لیتولوژی های نامقاوم می باشد، 4/40درصد و واحدهایی با فرسایش پذیری بسیار زیاد که شامل لیتولوژی های رسوبی منفصل می گردد، 36 درصد مساحت کل حوزه است.

کلیدواژه ها:

حساسیت پذیری ، فرسایش پذیری ، لیتولوژی ، سازندهای زمین شناسی ، بالقلم- هراز