تاثیر مورفین بر بافت های مختلف بدن: یک مرور سیستماتیک

مقدمه: مورفین ماده آلکالوئید اولیه در تریاک خام است که دارای خاصیت ضد درد و دارویی است و بعنوان مسکن اصلی در عمل بالینی و درد های شدید استفاده می شود. درد های نوروپاتیک ارتباط نزدیک با پاسخ ایمنی در برابر اعصاب آسیب دیده دارد. وقتی عصبی آسیب ببیند هیستامین، سیتوکین های التهابی و کموکاین از ماست سل هایی که دراعصاب آسیب دیده قرار دارد آزاد می شود. تاثیر مورفین بر بافت های مختلف بدن متفاوت و متناقض است. هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر مورفین بر ابافت های مختلف بدن در منابع علمی است.مواد و روش: در این مقاله مروری، مطالعات مختلف مرتبط با مورفین و اثرات آن بر روی بافت های بدن از پایگاههای علمی sciencedirect،pubmed، medline و scopusگردآوری شده و پس از بررسی اولیه، مقالات منتخب وارد مطالعه شدند.نتایج: مورفین آگونیست گیرنده های m و k است که فعال شدن آن باعث بروز خونریزی می شود. آگونیست های مورفین از طریق گیرنده های m اپیوئید عمل می کند تا باعث کاهش درد، آرام بخشی، و depression تنفسی شود. چندین مکانیسم مختلف برای دامنه تحمل مورفین از تغییرات فارماکوکینیتیک تا تطبیق سلولی وجود دارد. افزایش بیان اوریدین دی فسفات گلوکورونوزیل ترانسفرازدر کبد علت اصلی مقاومت مورفین در دردهای نوروپاتیک است. اگرچه مورفین در مدیریت درد موثر می باشد اثرات سمی آن باید در طول مصرف مزمن در نظر گرفته شود. استفاده بلند مدت از مورفین موجب hyperalgesia می شود. مورفین که برای درمان دردهای شدید استفاده می شود در کبد، لوله گوارش و کلیه متابولیزه می شود. استفاده طولانی مدت مورفین باعث افزایش فیبروز لیپیدی و آسیب کبدی می شود.نتیچه گیری: با توجه به نقش گسترده مورفین درموارد بالینی میتوان از آن به عنوان اهداف درمانی استفاده کرد. هدف از مقاله مروری حاضر بررسی تاثیرات مورفین در بافت های مختلف بدن می باشد.

کلیدواژه ها:

مورفین ، بافت ، کبد