سیر تکاملی روشهای تشخیص ویروسهای عامل عفونت غذایی اهمیت آن در معرفی غذابعنوان حامل ویروس های عفونی غذازاد

ویروسها موجودات بسیار ریزی هستند که اندازه آنها در حد نانومتر است. انتقال ویروسهای غذایی از سال 1914 مشخص شد در آن مصرف شیرخام آلوده باعث بروز فلج اطفال در مصرف کنندگان. در اواسط ده ه1950 میلادی گزارش شد که در سوید آمریکا پس از مصرف دوکفه ای ها (shellfish) باعث بروز هپاتیت نوع گردیده است. در سالیان بعد از آن نیز موارد متعددی از همه گیری گاستروآنتریتی غیر باکتریایی گزارش گردید ولی بدلیل عدم تکامل روشهای تشخیصی ویروسها از مواد غذایی علت آنها نا مشخص ماند. برآوردهای CDC حاکی از آن است که %67 از 76 میلیون مورد گاستروآنتریتی که در اثر مصرف غذا در آمریکا بوجود میآید منشا ویروسی دارد. همچنین در مطالعات گسترده ای که در سالهای 2002 2003 انجام گرفت مشخص شد که میزان شیوع بروزعفونتهای ویروسی غذازاد در حال افزایش است لذا روشهای تشخیصی سریع دقیق ویروس در غذا برای ارتقا سلامت غذا، محاسبه assessment vairal risk دستیابی به اهداف FSO اهمیت ویژه ای دارد. بطور کلی روشهای تشخیص ویروس را میتوان درسه گروه جای داد: الف) روشهای سنتی: این روش بر پایه کشت ویروس در محیط کشت سلول زنده استوار است مثل سلولهای کلیه میمون .... معیار تشخیص ایجاد تغییرات سلولی (CPE) میباشد. از مزیتهای این روش شناسایی کمی کیفی آلودگی ویروسی است. البته مشکلات فراوانی هم دارد مثل گران وقتگیر بودن پروژه تشخیص، در دسترس نبودن محیط کشت ویروس در آزمایشگاهها، اثرات نامطلوبی که عصاره غذای نمونهگیری شده روی محیط کشت زنده میگذارد مهمتر از همه عدم رشد برخی از ویروسها در محیط کشت یا عدم ایجاد CPE در صورت رشد. ب)روشهای مولکولی: با کشف روش PCR غالب تشخیص بر اساس این روش میباشد. پ) روش تشخیصی کشت-PCR که در مورد ویروسهای قابل کشت مطرح است از دقت حساسیت بالایی برخوردار است. در سالهای اخیر استفاده از روش دیگری هم مرسوم شده که ویروس را بصورت غیر مستقیم شناسایی میکند؛ علت انتخاب این روش دشوار بودن شناسایی مستقیم ویروس از نمونه های غذایی است. از آنجا که ویروسهای عامل عفونت غذایی از راه مدفوعی-دهانی وارد بدن میشوند لذا شناسایی برخی از باکتریهای مدفوعی در غذا که خصوصیات ویژه ای داشته است. این خصوصیات شامل ...

کلیدواژه ها:

تشخیص ویروسهای غذایی ، RT-PCR ، کشت ویروسها ، باکتریهای شاخص عفونت ویروسی ، vairal risk assessment