بررسی ضرورت ایجاد رادیوی آموزشی در ایران

استفاده از رادیو برای آموزش گروه های مختلف اجتماعی در بسیاری از کشورهای جهان، سابقه ای طولانی دارد؛ اما نتایج تحقیقات انجام شده نشان می دهد که در ایران به طور جدی ازظرفیت های آموزشی رادیو در دو حوزه آموزش رسمی و غیررسمی بهره برداری نشده است. این تحقیق با هدف طرح ضرورت تاسیس رادیوی آموزشی در ایران، با توجه به شرایط اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی کشور و نیز ارایه الگوهای مطلوب برنامه سازی، در چنین رادیویی انجام شده است و چارچوب نظری آن را، نظریه های لاسول و دانیل لرنر تشکیل می دهند. این تحقیق، با استفاده از روش کیفی انجام شده و برای جمع آوری اطلاعات از مطالعه اسنادی و مصاحبه نیمه ساختاریافته با 8 نفر کارشناس استفاده شده است.با تحلیل یافته های تحقیق میتوان گفت در کشوری مانند ایران، با گستره جغرافیایی وسیع، فراوانی جامعه روستایی، تعدد فرهنگ ها و مشکلاتی مانند عدم دسترسی به خدمات و امکاناتآموزشی، نیاز به راه اندازی ایستگاه رادیویی آموزشی به صورت مبرم، احساس می شود. رادیو به دلیل سهولت دسترسی و برخورداری از پوشش وسیع و گسترده می تواند با بهره گرفتن از الگوی برنامه ای مناسب، هم به عنوان وسیله کمک آموزشی در اثربخشی آموزش های رسمی، نقش موثر ایفاء کند و هم با آموزش های غیررسمی، گام موثری در بالا بردن سطح آگاهی های مردم، تسهیل و تسریع فرایند توسعه و برقراری عدالت آموزشی برداشته، پاسخگوی مناسبی به نیازهای آموزشی لایه های مختلف اجتماعی باشد.

کلیدواژه ها:

رادیو ، رادیوی آموزشی ، برنامه آموزشی ، برنامه سازی رادیویی