بررسی اثرات تغییر کاربری اراضی بر پایداری منابع طبیعی

زمین، منبعی محدود محسوب میشود و به عنوان دارایی و نعمتی که می باید در راستای تامین نیازهای نسل فعلی و آتی مورد استفاده آگاهانه و سنجیده قرار گیرد، از اهمیت بالایی در فرآیند برنامه ریزی و تصمیم گیری های توسعه شهری و ناحیهای برخوردار است. با توجه به بحث ها و نگرانی ها در مورد تغییرات زیست- محیطی، تغییرات کاربری زمین در دهه های اخیر مورد توجه جدی قرار گرفته است. دلایل اصلی این توجه، تهدیدهای ناشی از تغییرات آب و هوایی، جنگل زدایی، بیابان زایی و به طور کلی، از دست دادن تنوع زیستی است. در چنین و ضعیتی کاربری زمین پایدار به مو ضوع تحلیلی و سیاسی مهم مبدل شده ست. بنابراین در استان اردبیل مخصوصا در شهر ستان مشگین شهر، بدلیل محدودیت های فضایی گسترش کالبدی و رشد روزافزون جمعیت بومی، بویژه در ناحیه ارا ضی زراعی و باغ ها، الگوی استفاده از زمین می باید با حساسیت خاص پیگیری شود. ضرورت برنامه ریزی کاربری اراضی شهری و بهینه گزینی کارکردها و تخصیص بهینه ی فضای شهری به کاربری های متناسب با در نظر گرفتن استانداردها و سرانه ها از یک سو و لحاظ نمودن سازگاری، واب ستگی، ظرفیت و مطلوبیت کاربری ها با یکدیگر و در مقیاس فضای شهری را از سوی دیگر، بیش از پیش الزامی می سازد.

کلیدواژه ها:

پایداری ، کشاورزی ، کاربری اراضی ، منابع طبیعی