ارزیابی مدیریت بازآفرینی پایدار شهری براساس الگوی حکمروایی شهری

مدیریت بازآفرینی پایدار شهری دچار آسیب ها و مسائلی است که آن را از الگوی مطلوب مدیریتی دور ساخته است. آسیب شناسی مدیریتی نشان می دهد که رویکرد دولتی متمرکز از بالا به پایین سلسله مراتبی غیر مشارکتی و ایزوله به بازآفرینی پایدار شهری ختم نمی شود و هدف از این پژوهش ارزیابی آن و تغییر رویکرد به مدیریت نوین با الگوی حکمروایی خوب و شایسته شهری می باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی - توسعه ای و به لحاظ روش ارزیابی توصیفی-تحلیلی (پیمایشی) می باشد. جامعه آماری شامل کلیه سرپرستان خانوار و مغازه داران در بافت فرسوده شهر کرمانشاه می باشد. با استفاده از مطالعات اسنادی و محتوایی شاخص های حکمروایی شهری تهیه گردید که بر اساس آن ۱۴ شاخص و ۵۸ گویه می باشد. یافته های پژوهش بر اساس آزمون t و میانگین بدست آمده نشان می دهد از ۱۴ شاخص حکمروایی خوب و شایسته شهری در مدیریت بازآفرینی پایدار شهری، ۱۱ شاخص پایین تر از حد استاندارد و ۳ شاخص قانون مداری (حاکمیت قانون)، بینش راهبردی-استراتژیک و پایداری شهری بالاتر از حد استاندارد را به خود اختصاص داده اند اما به طور کلی وضعیت حکمروایی و مدیریت بازآفرینی شهری در وضعیت نامطلوبی قرار دارد. امید است با تقویت هر چه بیشتر این شاخص ها مسئولان مربوط می توانند سطح حکمرانی خوب را در مدیریت بازآفرینی پایدار شهری ارتقا بخشند.

کلیدواژه ها:

حکمروایی شهری ، الگوی مدیریتی ، بازآفرینی پایدار