بررسی توان خودپالایی رودخانه کارون (مطالعه موردی: بازه اهواز تا آبادان)

با توجه به ورود آلاینده های مختلف به منابع آبی و مخصوصا رودخانه ها، توجه به کیفیت آنها امری ضروری به نظر می رسد. بنابراین نیاز است تا کیفیت منابع آب در دسترس توسط شاخص های مختلف سنجیده شده و توانایی خودپالایی این منابع آبی مشخص گردد. با توجه به این موضوع، تحقیق حاضر به منظور بررسی خودپالایی رودخانه کارون و ارزیابی کیفی آب آن، در سال 1394 با نمونه برداری از بازهی اهواز تا آبادان )بین طول های جغرافیایی (فرمول در متن اصلی مقاله) انجام شد. این بازه به پنج قسمت (ایستگاه 4 تا ایستگاه 5) تقسیم شده و در چهار نوبت (خرداد، تیر، مرداد و مهر( نمونهبرداری از آب این رودخانه صورت گرفت. نتایج نشان داد که میزان خودپالایی رودخانه کارون با فاصله گرفتن از اهواز روند نزولی داشته به طوری که بیشترین و کمترین مقدار آن به ترتیب 45/00 (ایستگاه اول) و 22/62 (ایستگاه پنجم) تن در روز به دست آمد. بیشترین و کمترین مقدار DO نیز به ترتیب برابر 7/35 میلی گرم بر لیتر (ایستگاه اول) و 5/77 میلی گرم بر لیتر(ایستگاه پنجم) مشاهده شد. بیشترین و کمترین مقدار برای BOD5 به ترتیب در ایستگاه های دوم (4/48 میلی گرم بر لیتر) و سوم (1/08 میلی گرم بر لیتر) و برای COD به ترتیب در ایستگاه های اول (20/4 میلی گرم بر لیتر) و چهارم (8/4 میلی گرم بر لیتر) مشاهده شد.

کلیدواژه ها:

خود پالایی ، اکسیژن محلول ، کارون