سرمایه اجتماعی و فرهنگی دربرنامه ی درسی جهانی شدن

جهانی شدن را میتوان پدیده ای دانست که دارای ابعادگوناگون فرهنگی اقتصادی سیاسی و اجتماعی می باشد مروری برادبیات مربوط بدین پدیده میتواند مارا با دوروایت عمده ازآن اشان سازد: الف-روایت یکسان سازی: برخی افراد معتقدند جهانی شدن پروژه ای اگاهانه است که بصورت استعماری نو ازسوی کشورهای امپریالیستی طراحی شده است و هدف آن تداوم سلطه برکشورهای فقیر می باشد این گروه را میتوان ازطرفداران نظریه توطیه درگفتمان های مربوط به جهانی شدن دانست ب- روایت چندپارگی دیالکتیکی : این گروه ازافراد دیدی مثبت تر نسبت به جهانی شدن اتخاذنموده و درگفتمان های خود ازمفاهیمی چون جهان وطنی شدن Glocalization بومی شدن Indigenization ونظایر آنها استفاده می کنند طرفداران این گفتمان که ازچهره های شاخص آن میتوان ازانتونی گیدنز نام برد معتقدند که میتوان جهانی اندیشید و بومی ماند البته بومی شدن دردید این گروه تنها یک نوع بازگشت ساده به سنتهای قومی نیست بلکه مرادآنها ازبومی شدن تغییروتحول سنتها درنتیجه بررسی انتقادی خویشتنو التقاط با دیگر سنتها ازراه گفتمان و مکالمه می باشد این دسته ازافراد معتقدند که بومی ماندن مانند دستاویزی برای محافظه کاران گشته و درمسیرتحجر جامعه ازآن سوء استفاده نمود ازدید این افراد میتوان سنتهای فرهنگی را مورد سوال قرارداد اما نباید آنها را بطورکلی ترک نمود عناصرهویت بومی را می باید تقویت کرد اما عناصرهویت جهانی را نمی توان نادیده گرفت به نظر می رسد که اتخاذ این دیدگاه درشرایط تکثر فرهنگی موجود مسیر واقع بینانه تری را دراختیارماقرار میدهد این مقاله سعی دارد تا ضرورت توجه به سرمایه اجتماعی و سرمایه فرهنگی دربرنامه درسی درشرایط جهانی امروز را باتکیه برچارچوبهای مفهومی مطرح شده توسط افرادی نظیر برنشتاین بوردیو و پاتنام مورد بررسی قرار دهد

کلیدواژه ها:

برنامه ی درسی ، سرمایه اجتماعی ، سرمایه فرهنگی