خصوصیات تعلیم و تربیت و ارتباط آنها از منظر اسلام

تعلیم، فراگیری حرف شبیه ضبط صوت نیست؛ در تعلیم تفکر هم نهفته است و تا اندیشیدن و تفکر و ابتکار نباشد، علم شنیدنی هم فایده ای ندارد. تربیت، شکوفا کردن استعدادهای نهفته ای است که در انسان وجود دارد. بنابراین تربیت، ارتباط مستقیمی با فطرت پیدا می کند. اما آیا این دو واژه دو مفهوم بیگانه از هم هستند، یا باهم ارتباط متقابل دارند هدف این مقاله، پاسخ به این نوع سوالات است که با روش تحلیلی- اسنادی تدوین شده است. مهمترین امر در تعلیم و تربیت، شناساندن خود انسان به خودش است. اگر انسان خود را شناخت، دیگر بردگی، اسارت، حقارت، فاصله طبقاتی و مشکلات گوناگون معنایی ندارد. در آیات قرآن، هر چند دو مفهوم تعلیم و تزکیه، در کنار یکدیگر ذکر شده اند، اما از نحوه همراهی آن دو، می توان رابطه در هم تنیده و غیر قابل تفکیک در محتوا برداشت کرد.

کلیدواژه ها:

تعلیم ، تربیت ، ارتباط ، اسلام