اثرات تغذیه با سطوح مختلف مکمل نوکلیوتید جیره در بچه ماهیان سفید دریای خزر Rutilus kutum (Kamenskii,1901 بر میزان تلفات و مقاومت به استرس شوری

یکی از راهکارهای تولید بچه ماهیان مقاوم تر و با کیفیت تر، استفاده از مکملهای غذایی میباشد. یکی از مکملهایی که امروزه به دلایل مختلف در آبزی پروری استفاده میشود نوکلیوتیدها میباشند. استفاده از مکمل نوکلیوتید در جیرههای آبزیان به دلیل تقویت سیستم ایمنی،افزایش سطح جذب در روده، موثر بودن در رشد، شرکت در پاسخهای استرسی و افزایش ظرفیت تنظیم اسمزی بسیار مورد توجه قرار گرفتهاست. این مطالعه به منظور بررسی اثر نوکلیوتید جیره از 4 سطح 0 )کنترل(، 0 . 3 ، 0 . 5 و 0 . 7 g NT Kg-1 )یا 0 % ، 0 . 03 % ، 0 . 05 و % 0 . 07 جیره( در 4 تیمار و 3 تکرار در بچه ماهیان نورس ماهی سفید دریای خزر با وزن 0.05 گرم طراحی گردید. نتایج تجزیه و تحلیل دادهها به روش آنالیزواریانس یک طرفه ) ANOVA ( بیان میدارد میزان تلفات در طول دوره پرورش در بین تیمارها دارای اختلاف معنی دار آماری میباشد( P<0.05 ( به طوریکه نتایج آزمون دانکن نشان می دهد ماهیانی که از جیرههای حاوی نوکلیوتید تغذیه نمودند نسبت به ماهیان گروه کنترلدارای تلفات کمتری میباشند. پس از پایان دوره پرورش بچه ماهیان به با استفاده از آب شور ppt 15 مورد چالش اسمزی قرار گرفتند. نتایج این ANOVA بیان میدارد میزان تلفات پس از 24 ساعت دارای اختلاف معنی دار آماری می باشد ) P<0.05 ( با این وجود نتایج آزمون دانکن نشان داد تیمارهای مختلف اختلافی با یکدیگر ندارد.

کلیدواژه ها:

تغذیه ، مکمل نوکلیوتید ، تلفات ، استرس شوری ، ماهی سفید