منطقه گرایی جامعه شناسی پسامدرن: راهی در تحلیل مانایی آثار معماری

جامعه ی پست مدرن در معماری، پساساختارگراست. بدین تعریف که معنایی که خود خالق آن بوده به چالشکشیده و به معنایی نوین یا تکامل یافته ی الگوی پیشین منجر می گردد. منطقه گرایی جامعه شناسی پارادایمهای پدیدارشناسی، زیبایی شناسی و زبان شناسی را امری بدیهی دانسته و علاوه بر مباحث مطرح پست مدرن بهجامعه شناسی مدرن نگاهی انتقادی دارد زیرا اهمیت موضوع در یکسان نبودن خواسته ها و نیازهای مردمان هرمنطقه با دیگری است. منطقه، گاه برگرفته از یک ناحیه ی خاص و یا یک یا چند سرزمین با شباهت های فکریدر نظر گرفته می شود. ضرورت این مهم توانایی توسعه، تغییر و قابلیت تعمیم به آینده و مناطق است تا بتواندعلاوه بر حفظ تجربیات خود، به دانش دست یابد. در متن پیش رو چگونگی ماندگاری اثر معماری بررسی می شود.هدف، تحلیل تاثیرات متقابل جامعه شناسانه و معمارانه ی پیشینیان است که مورد کاوش قرار می گیرد همانگونه که عملکرد جوامع کنونی مورد سنجش قرار خواهد گرفت.روش تحقیق کیفی و مبتنی بر توصیف و تحلیل می باشد. مطالعه ی تحلیلی با جمع آوری داده ها پیشینه یموضوع مطالعه شده و به تحلیل و نتیجه گیری از آن ها پرداخته می شود. نتیجه ی راز ماندگاری اثر معماری درتوجه به خصوصیات جامعه شناختی منطقه گرایی است تا از عوام گرایی به ارتقای عموم گرایی نایل آییم.

کلیدواژه ها:

ماندگاری ، معماری ، جامعه شناسی ، دگردیسی ، تکامل