گیوه دوزی، هنر فراموش شده در شهرکرد و بروجن (استان چهارمحال و بختیاری)

گیوه به عنوان یک پای پوش سنتی، تقریبا در اکثر مناطق ایران وجود دارد. چهارمحال و بختیاری در کنار دیگراستان های غربی یکی از خاستگاه های گیوه در کشور است، که عمده گیوه این استان در شهرستان های شهرکرد و بروجنتولید می شده است، که متاسفانه امروز، کمتر از انگشتان دست، این حرفه را ادامه میدهند. در گذشته ای نه چندان دورنام گیوه دوزی با نام این دو شهرستان عجین شده بود. که نشان از اهمیت این هنر در این حیطه جغرافیای بوده است.علاوه بر اینکه استاد کاران به تولید گیوه برای بازار داخل می پرداختند، این محصول متقاضیانی نیز در شهرهای اطرافداشت. گیوه دوخته شده در این دو شهرستان از لحاظ کیفیت یکی از بهترین انواع گیوه ها بوده، که بیشتر با نام گیوهملکی شناخته میشود. این پایوش در طی چهار مرحله چرمسازی، رویه بافی، تختکشی و گیوه دوزی (مونتاژ) اماده وهمه قسمتها با نخ موم زده به یکدیگر متصل میگردد. یک جفت گیوه در طی دو روز آماده می شود. گیوه در این استاندر گذشته اهمیت داشته است به دو دلیل، 1- زمستان های طولانی 2- استفاده عشایر برای پیاده رویهای طولانی و پیمودن راه کوچ. از نکات مهم در استفاده از گیوه ملکی مشخص نبودن برای پای چپ و راست، غیر قابل نفوذ بودن آبو پوشش کامل قوس پا میباشد. هدف از این پژوهش این آشنا شدن با روش تهیه گیوه ملکی و دلایل اهمیت آنان دربین مردم میباشد. روش پژوهش بر مبنای یک پژوهش میدانی به صورت تحلیلی توصیفی خواهد بود.

کلیدواژه ها:

شهرکرد ، بروجن ، گیوه ملکی ، رویه گیوه ، تخت کش