رابطه ماندگاری جمعیت در بافت فرسوده با بهسازی و نوسازی با میزان درآمد، تحصیلات و سابقه سکونت (مطالعه موردی: شهر لامرد)

امروزه کشور ایران با درصد قابل توجهی از بافت های فرسوده و قدیمی مواجهه می باشد. براساس بر آورد وزارت مسکن و شهرسازی در کشور بیش از 50 هزار هکتار بافت فرسوده شهری وجود دارد که به دلیل کمبود اعتبارات و عدم شناخت کامل از چگونگی و ویژگی های این مناطق، دولت را در امر برنامه ریزی و خروج بحران از این حجم زیاد بافت های فرسوده با مشکل مواجهه کرده است ، به طوریکه یکی از اهتمام های دولت دهم در راستای سیاست های صحیح شهرسازی و خروج از معضلات کلان شهرها ، احیاء و بازسازی پهنه های بافت های فرسوده شهری بوده است.شهر لامرد در جنوب استان فارس با وسعت در حدود 1428 هکتار مساحت دارد که 55.6 هکتار از مساحت شهر لامرد را بافت فرسوده تشکیل می دهد. روش تحقیق مورد مطالعه به صورت توصیفی – تحلیلی و نوع آن کاربردی می باشد . به منظور جمع آوری آمار و اطلاعات و با توجه به حجم نمونه بدست آماده با استفاده از فرمول کوکران، از بین 3106نفر جمعیت محلات فرسوده شهر لامرد به صورت تصادفی اقدام به توزیع 343 پرسش نامه بین ساکنین این محلات گردید. داده های پرسشنامه ها در نرم افزارSPSS مورد تجزیه تحلیل قرار گرفت. نتایج به دست آمده بین میزان درآمد وتحصیلات با ماندن در محله با انجام بهسازی ونوسازی رابطه وجود نداردو لی با سابقه سکونت رابطه و جود دارد.

کلیدواژه ها:

بهسازی ، نوسازی ، بافت فرسوده ، اسکان جمعیت ، لامرد