توسعه پایدار محلات شهری با تقویت مفهوم هویت مکانی

امروزه برنامه ریزی نامناسب در طراحی محلات شهرهای کنونی، منجر به بروز بحران مکان ناشی از عدم وجود هویت مکانی در میان شهروندان شده است. بی توجهی به کیفیت ارتباطات در فضاهای شهری و محلات، موجب عدم وجود پیوستگی احساس با مکان و تعلق خاطر به آن و در نتیجه ناپایداری محلات شهری شده است. مراکز شهرهای سنتی در گذشته همواره محل تعاملات اجتماعی شهروندان ومراودات آنها بوده است. هویت مکانی همان حس مکان است که از نتایج و دست آوردهای تعاملات اجتماعی است. مکان های شهری دارای مؤلفه های اجتماعی و کالبدی هستند که به واسطه آنها نوعی احساس در شهروند ایجاد شده که منجر به ایجاد نوعی حس تعلق خاطر به مکان در فرد می شود که بر مشارکت و سرمایه های اجتماعی تأثیر گذار است و سبب افزایش آن و مطلوبیت و پایداری فضاهای شهری می شود. محله از جمله فضاهای عمومی است که می تواند تأثیر بسزایی در ارتقاء تعلق خاطر شهروندان و در نتیجه هویت بخشی به شهرهای امروزی داشته باشد. در مقاله حاضر برای گردآوری مطالب از مطالعات کتابخانه ای و منابع الکترونیکی چاپی استفاده شده است. این مقاله سعی بر آن دارد با بررسی تأثیر حس هویت مکانی شهروندان در محله های شهری در راستای توسعه پایدار محلات شهری راهکارهایی ارائه نماید تا مطلوب شدن فضای محله های شهری و تقویت حس تعلق خاطر شهروندان گامی در جهت توسعه پایدار فضاهای شهری برداشته شود. تأکید این مقاله بر روی مفهوم هویت مکانی و اهمیت آن در تحقق پایداری در محله است.

کلیدواژه ها:

شهروندان ، هویت مکانی ، محلات شهری ، فضای شهری ، توسعه پایدار