بررسی چالش های طراحی سرویسهای بهداشتی در توسعه پایدار جامعه پس از وقوع سانحه نمونه موردی: زلزله 12 مرداد 1391 آذربایجان شرقی

جامعه پایدارپس ازسانحه به جامعه ای گفته میشود که درکمترین زمان بتواند روندزندگی خود را به روند زندگی پیش ازسانحه برگرداند دراین مقاله سعیشده تا با بررسی مشکلات سرویسهای بهداشتی پس ازسانحه و معرفی استانداردهای طراحی آنها برای جوامع آسیب دیده آنها را به سمت بازتوانی مناسبتر وسریعتر سوق داده و بنای جامعه پایدار را پس ازسانحه بگذاریم ازانجا که تامین اسکان دائم پس ازسانحه ممکن است چندسالی بطول انجامد فراهم نمودن خدمات بهداشتی حائز اهمیت است عدم رعایت مواردبهداشتی و ارایه نامناسب خدمات بهداشتی میتواند پس ازسانحه علاوه بربحران بوجود آمده بحران دیگری پدید آورد توجه به نیازهای اساسی بهداشت بعدازوقوع بلایا وطراحی مناسب آن میتواند با حفظ سلامت جامعه به تسریع بازتوانی جامعه کمک شایانی کند این پژوهش ازنوع ت حقیقات کیفی توصیفی میباشد که ابتدا به مطالعه کتابخانه ای اسنادمتون و نمونه موردی هاموجود درحوزه بهداشت محیط حین بازسازی پس ازسوانح درایران و جهان و سپس بااستفاده ازروشهای جمع اوری داده ها درتحقیق کیفی شامل مشاهده مستقیم مصاحبه عمیق با متخصصین و افراد سانحه دیده به بررسی اسنادومدارک پرداخته شده است سپس دربخش نمونه موردی به مشکلات آن درزمان اسکان اضطراری وموقت پس اززمین لرزه 21مرداد 1391اذربایجان شرقی پرداخته و تامین خدمات بهداشت محیط به خصوص سرویسهای بهداشتی و فاضلاب مورد بررسی قرارگرفته است

کلیدواژه ها:

بازتوانی ، توسعه پایدارپس اززلزله ، زلزله آذربایجان شرقی ، سرویسهای بهداشتی ، استاندارد طراحی