معماری سه گانه جذب و ماندگاری منابع بانکی با هدف کاهش خروج منابع به بازارهای موازی

این مقاله به یک سوال عملی می پردازد: در شرایطی که بانک نمی تواند نرخ سود را بالاتر از سقف مصوب ببرد و هم زمان ظرفیت اعطای تسهیلات جدید هم محدود شده، چه سازوکارهایی می توانند منابع جدید جذب کنند، سپرده موجود را نگه دارند، و ارزش رابطه با مشتری را بالا ببرند؟ سه ابزار بررسی می شود: یک نظام امتیازدهی رفتاری با اعتبار زمانی محدود، یک سپرده پله ای مبتنی بر مدت ماندگاری، و یک مدل دولایه که حساب شرکتی بانک را به یک سکوی مجاز معاملات برخط طلا وصل می کند. هر سه از چهار زاویه بررسی شدند: انطباق مقرراتی، رتبه بندی چندمعیاره با BWM-TOPSIS، یک آزمون استحکام روی همان رتبه بندی، و مدل اقتصادی سناریومحور با شبیه سازی مونت کارلو. تاکید می کنیم که داده های رفتاری شبیه سازی شده در این پژوهش فقط به عنوان ورودی سناریو به کار رفته اند، نه شواهد واقعی از پذیرش مشتری. سپرده پله ای، به خاطر سادگی و پایداری نسبی رتبه اش در برابر تغییر فرض ها، منطقی ترین گزینه برای شروع یک پایلوت است؛ مدل طلا در صورت درست از آب درآمدن فرض های حجم تراکنش و مدت ماندگاری وجه، بیشترین ارزش اقتصادی مورد انتظار را نشان می دهد، اما این ارزش مشروط است و نباید پیش بینی قطعی تلقی شود.

کلیدواژه ها:

جذب منابع بانکی ، ماندگاری سپرده ، برنامه وفاداری ، سپرده پله ای ، بازار طلای برخط