حاکمیت شرکتی و مسئولیت پذیری اجتماعی در خدمت کیفیت گزارشگری مالی: مروری تحلیلی بر نقش مدیریت سود در پایداری عملکرد شرکت ها

کیفیت گزارشگری مالی در شرکت های سهامی حاصل تعامل پیچیده میان سازوکارهای نظارتی تعهدات اجتماعی، انگیزه های مدیریتی و پیامدهای اقتصادی تصمیم هاست. این مقاله با هدف ارائه یک چارچوب تحلیلی یکپارچه برای توضیح نقش مشترک حاکمیت شرکتی و مسئولیت پذیری اجتماعی در مهار مدیریت سود و پایداری عملکرد مالی تدوین شده است. پژوهش از نوع مروری - تحلیلی است و با بازخوانی و کدگذاری موضوعی ادبیات نظری و مطالعات تجربی مرتبط با چهار محور حاکمیت شرکتی، مسئولیت اجتماعی، مدیریت سود و عملکرد مالی انجام شده است. در این مرور، نظریه نمایندگی، نظریه ذینفعان، نظریه مشروعیت و دیدگاه علامت دهی به عنوان پایه های تبیینی اصلی به کار گرفته شدند. جمع بندی ادبیات نشان می دهد که استقلال و تخصص هیئت مدیره، تمرکز و ماهیت مالکیت، کیفیت کمیته حسابرسی و نظارت نهادی، از طریق کاهش عدم تقارن اطلاعاتی و محدود کردن اختیار فرصت طلبانه مدیران می توانند کیفیت سود و قابلیت اتکای گزارش های مالی را بهبود دهند. همچنین مسئولیت پذیری اجتماعی در صورتی که بخشی از نظام اخلاقی و راهبردی شرکت باشد، با افزایش پاسخگویی، شفافیت و شهرت سازمانی انگیزه مدیریت سود را کاهش می دهد؛ اما در شرایط ضعف حاکمیت، ممکن است به پوششی برای پنهان سازی رفتارهای فرصت طلبانه تبدیل شود. مدیریت سود در این چارچوب نه صرفا یک متغیر حسابداری بلکه سازوکاری واسط است که می تواند آثار حاکمیت شرکتی و مسئولیت اجتماعی را به عملکرد مالی منتقل، تضعیف یا معکوس کند. پایه تلفیق یافته ها مقاله یک الگوی مفهومی سه سطحی شامل «زیرساخت نظارتی و اخلاقی»، «کیفیت فرآیند گزارشگری» و «پیامدهای عملکردی پایدار» پیشنهاد می کند. نتیجه اصلی آن است که مزیت اقتصادی حاکمیت شرکتی و مسئولیت اجتماعی زمانی پایدار می شود که این دو به صورت مکمل عمل کنند و از طریق کاهش مدیریت سود، کیفیت اطلاعات و اعتماد ذی نفعان را ارتقا دهند.

کلیدواژه ها:

حاکمیت شرکتی ، مسئولیت پذیری اجتماعی شرکت ، کیفیت گزارشگری مالی ، مدیریت سود ، عملکرد مالی ، نظریه نمایندگی