تدوین راهبردهای دوسوتوان در مدیریت منابع انسانی عصر دیجیتال موازنه بهره وری الگوریتمی و سرمایه گذاری بر سرمایه های انسانی خلاق با تاکید بر قابلیت های پویای سازمانی

امروزه مدیریت منابع انسانی در تقابل دو نیروی متضاد قرار گرفته است. از یک سو ابزارهای الگوریتمی و هوش مصنوعی بهره وری و دقت را به شکل بی سابقه ای افزایش داده اند؛ از سوی دیگر بقای سازمان در بلندمدت بدون خلاقیت، نوآوری و یادگیری انسانی ممکن نیست. این تنش ضرورت دوسوتوانی را در سطح منابع انسانی برجسته می کند. پژوهش پیش رو با تلفیق نظریه ی قابلیت های پویا (۲۰۰۷ Teece)، نظریه ی دوسوتوانی سازمانی (۲۰۱۳ O'Reilly & Tushman) و رویکرد مبتنی بر منابع، چارچوبی تازه با عنوان «دوسوتوانی دیجیتال منابع انسانی (DHRA)» ارائه می دهد. این مدل نشان می دهد که تعادل میان بهره وری الگوریتمی و سرمایه ی انسانی خلاق با میانجی گری DHRA و تعدیل گری رهبری دیجیتال به عملکرد پایدار سازمانی منجر می شود. یافته های نظری حکایت از آن دارد که سازمان های موفق آینده، نه یک سویه فناور محورند و نه صرفا انسان محور؛ بلکه با مدیریت پویای این دو قطب مزیت رقابتی خود را تداوم می بخشند.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع انسانی دیجیتال ، دوسوتوانی سازمانی ، مدیریت الگوریتم ، هوش مصنوعی ، سرمایه ی انسانی خلاق ، قابلیت های پویا ، عملکرد پایدار