کاربرد یادگیری تطبیقی در شخصی سازی مسیر آموزشی دانش آموزان

تفاوت های فردی دانش آموزان در زمینه توانایی های شناختی، سرعت یادگیری، پیش دانسته ها، علایق و شیوه های پردازش اطلاعات، ضرورت بازنگری در الگوهای یکنواخت آموزش را آشکار می سازد. در این میان، یادگیری تطبیقی به عنوان رویکردی نوین، با هدف انطباق فرایند آموزش با ویژگی ها و نیازهای هر فراگیر، مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف تبیین ظرفیت های یادگیری تطبیقی در شخصی سازی مسیر آموزشی دانش آموزان، بررسی نقش آن در ارتقای کیفیت تصمیم گیری آموزشی معلمان بر پایه شواهد یادگیری و تحلیل پیامدهای احتمالی به کارگیری این رویکرد در بهبود اثربخشی فرایند یاددهی–یادگیری انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، کیفی با رویکرد مروری–تحلیلی است. گردآوری اطلاعات از طریق مطالعه منابع کتابخانه ای، مقالات علمی، کتاب های تخصصی و پژوهش های معتبر داخلی و خارجی مرتبط با موضوع صورت گرفت و داده ها با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که یادگیری تطبیقی، با تکیه بر شناخت تفاوت های فردی، بهره گیری از بازخوردهای مستمر، تنظیم انعطاف پذیر مسیر آموزش و استفاده از شواهد یادگیری در تصمیم گیری های آموزشی، ظرفیت مناسبی برای افزایش کیفیت آموزش، تقویت مشارکت دانش آموزان، بهبود برنامه ریزی آموزشی و ارتقای عدالت آموزشی دارد. همچنین نتایج بیانگر آن است که اثربخشی این رویکرد، بیش از آنکه به استفاده از فناوری های پیشرفته وابسته باشد، به کیفیت طراحی آموزشی، توانمندی حرفه ای معلمان، ارزشیابی تکوینی و بهره گیری آگاهانه از اطلاعات حاصل از فرایند یادگیری بستگی دارد. در مجموع، یادگیری تطبیقی می تواند به عنوان رویکردی علمی و انعطاف پذیر، زمینه حرکت به سوی آموزش شخصی سازی شده و بهبود کیفیت یاددهی–یادگیری در مدارس را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری تطبیقی ، شخصی سازی آموزش ، مسیر آموزشی ، تفاوت های فردی ، تصمیم گیری آموزشی ، شواهد یادگیری ، یاددهی–یادگیری