بازطراحی آموزش در شرایط بحران جنگ؛ راهکارهای نوین برای تداوم یادگیری در مدارس

بحران های گسترده اجتماعی و امنیتی، از جمله شرایط ناشی از جنگ، می توانند ساختارهای معمول آموزش را با اختلال مواجه کرده و تداوم یادگیری دانش آموزان را تحت تاثیر قرار دهند. در چنین موقعیت هایی، نظام آموزشی نیازمند رویکردی انعطاف پذیر است که بتواند ضمن حفظ اهداف تربیتی و آموزشی، خود را با شرایط متغیر محیطی سازگار کند. پژوهش حاضر با هدف تبیین مولفه های بازطراحی آموزش در شرایط بحران جنگ و شناسایی راهکارهای عملی برای حفظ پایداری فرایند یادگیری در مدارس انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی با رویکرد مروری است که داده های آن از طریق بررسی منابع علمی، پژوهش های داخلی و خارجی، اسناد آموزشی و مطالعات مرتبط با آموزش در شرایط بحران گردآوری و با روش تحلیل محتوای کیفی بررسی شده است. یافته های پژوهش نشان داد که بازطراحی آموزش در شرایط بحرانی بر مولفه هایی همچون انعطاف پذیری برنامه های آموزشی، حفظ ارتباط میان مدرسه، خانواده و دانش آموز، توانمندسازی معلمان، تنوع بخشی به روش های یاددهی یادگیری، مدیریت پیشگیرانه مدرسه و ارزشیابی متناسب با شرایط استوار است. همچنین نتایج نشان داد راهکارهایی مانند تدوین برنامه های جایگزین آموزشی، بهره گیری از ظرفیت های موجود مدارس، تقویت شبکه همکاری میان عوامل آموزشی و توجه هم زمان به ابعاد آموزشی و روانی دانش آموزان، می توانند در کاهش گسست یادگیری و افزایش تاب آوری نظام آموزشی موثر باشند. بر اساس یافته های این پژوهش، پایداری آموزش در شرایط بحران بیش از آنکه وابسته به امکانات گسترده باشد، به میزان آمادگی، هماهنگی و توان سازگاری نظام آموزشی وابسته است. بنابراین، حرکت به سوی الگوهای آموزشی منعطف و مبتنی بر ظرفیت های بومی مدارس، می تواند زمینه ارتقای تاب آوری آموزش وپرورش ایران در مواجهه با موقعیت های بحرانی را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

بازطراحی آموزش ، آموزش در شرایط بحران ، تداوم یادگیری ، تاب آوری نظام آموزشی ، مدیریت بحران مدرسه ، انعطاف پذیری آموزشی ، آموزش وپرورش ایران