تاثیر استفاده از داستان گویی آموزشی بر تقویت درک مطلب در دانش آموزان ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر استفاده از داستان گویی آموزشی بر تقویت درک مطلب در دانش آموزان ابتدایی است. این پژوهش با رویکردی تحلیلی-تطبیقی انجام شده و تلاش می کند سازوکارهای شناختی و آموزشی اثر داستان گویی را بر ابعاد مختلف یادگیری زبان و نیز مهارت های مرتبط با فهم متون توضیح دهد. روش تحقیق در این پژوهش مبتنی بر تحلیل محتوای پژوهش های معتبر داخلی و خارجی و نیز مرور نظام مند مفاهیم نظری مرتبط با سواد خواندن، یادگیری اجتماعی و ساخت گرایی شناختی است. چارچوب تحلیل بر اساس مولفه هایی همچون تقویت دانش پیشین، افزایش توجه و پردازش عمیق، توسعه واژگان و دانش معنایی، بهبود راهبردهای فهم، و ارتقای کارکرد حافظه کاری و بلندمدت طراحی شده است. یافته های اصلی نشان می دهد داستان گویی آموزشی با ایجاد زمینه های معنادار برای درگیری فعال دانش آموز، امکان بازسازی معنا و اتصال اطلاعات جدید به ساختارهای ذهنی را فراهم می کند و در نتیجه، کیفیت درک مطلب افزایش می یابد. همچنین شواهد پژوهشی حاکی از آن است که در مقایسه با روش های سنتی مبتنی بر تمرین های تکراری و کم تعامل، داستان گویی می تواند به شکل معنادار بر انگیزش، تداوم توجه، و تعمیم مهارت های خواندن اثرگذار باشد. نتیجه گیری مقاله بر ضرورت طراحی مداخله های آموزشی مبتنی بر داستان گویی، متناسب با سن و سطح خواندن دانش آموزان، و نیز توجه به راهبردهای معلم محور-یادگیرنده محور استوار است.

کلیدواژه ها:

داستان گویی آموزشی ، درک مطلب ، سواد خواندن ، یادگیری اجتماعی ، ساخت گرایی ، توجه ، حافظه