الگوی تعامل خانواده و مدرسه در عصر تحول دیجیتال: واکاوی نقش والدین در توسعه سواد دیجیتال و آمادگی دانش آموزان برای جامعه فناورانه

در عصر تحولات شتابان دیجیتال، نظام های آموزشی و نهاد خانواده، به عنوان دو رکن اساسی تربیت و یادگیری، با چالش های بی سابقه ای در زمینه هم افزایی و تعامل موثر روبرو شده اند. تحول دیجیتال، مرزهای سنتی میان خانه و مدرسه را درنوردیده و ضرورت بازتعریف نقش والدین را در فرایند یاددهی-یادگیری بیش از پیش آشکار ساخته است. پژوهش حاضر با هدف تبیین الگوی تعامل خانواده و مدرسه در عصر تحول دیجیتال و واکاوی نقش والدین در توسعه سواد دیجیتال و آمادگی دانش آموزان برای جامعه فناورانه انجام شده است. یافته های پژوهش های داخلی و بین المللی نشان می دهد که موفقیت آموزش در عصر دیجیتال، در گرو گذار از الگوی سنتی مشارکت والدین (مبتنی بر نظارت و حضور فیزیکی) به الگوی نوین «والدگری دیجیتال» است که در آن، والدین به عنوان «شرکای آموزشی» در پلتفرم های یادگیری دیجیتال، نقشی فعال و تسهیل گرانه ایفا می کنند. با این حال، موانع متعددی نظیر شکاف دیجیتال، اضطراب تکنولوژیک والدین، ابهام در نقش ها و کمبود سواد دیجیتال والدین، بر سر راه این تعامل موثر قرار دارد. این مقاله با بهره گیری از چارچوب های نظری معتبر و پژوهش های انجام شده در ایران، به تحلیل ابعاد مختلف این تعامل، چالش ها و راهکارهای عملیاتی برای ارتقای مشارکت والدین در توسعه سواد دیجیتال دانش آموزان پرداخته و بر ضرورت طراحی برنامه های توانمندسازی والدین، ایجاد پروتکل های ارتباطی دوطرفه و بازتعریف مرزهای خانه و مدرسه در فضای دیجیتال تاکید می کند. نتایج حاکی از آن است که تعامل پویا و هدفمند خانواده و مدرسه، نقشی تعیین کننده در شکل گیری هویت دیجیتال، مسئولیت پذیری و شایستگی های یادگیری دانش آموزان برای زیستن در جامعه فناورانه ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

الگوی تعامل خانواده و مدرسه ، والدگری دیجیتال ، سواد دیجیتال ، تحول دیجیتال ، مشارکت والدین ، جامعه فناورانه