ارائه مدل مفهومی تقویت روابط مثبت خانواده و مدرسه با تاکید بر مهارت های ارتباطی و سلامت روان

روابط میان خانواده و مدرسه یکی از ارکان اساسی تحقق اهداف آموزشی و تربیتی محسوب می شود و کیفیت این تعامل می تواند بر هماهنگی فرایندهای یادگیری، رشد اجتماعی و شکل گیری محیطی حمایت گر برای دانش آموزان اثرگذار باشد. با وجود اهمیت این موضوع، بسیاری از مطالعات هر یک از مولفه های مهارت های ارتباطی، سلامت روان و مشارکت خانواده را به صورت مستقل بررسی کرده اند و کمتر پژوهشی به تبیین ارتباط نظام مند میان این عوامل در قالب یک مدل مفهومی پرداخته است. پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل مفهومی تقویت روابط مثبت خانواده و مدرسه با تاکید بر مهارت های ارتباطی و سلامت روان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی با رویکرد مفهومی است. گردآوری داده ها به روش کتابخانه ای و اسنادی و با بهره گیری از مقاله های علمی، کتاب های تخصصی و پژوهش های معتبر داخلی و بین المللی انجام شد و داده ها با استفاده از تحلیل محتوای کیفی و تحلیل تطبیقی منابع مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها نشان داد روابط مثبت خانواده و مدرسه بر پایه تعامل هماهنگ سه مولفه اصلی شامل مهارت های ارتباطی، سلامت روان و مشارکت اثربخش شکل می گیرد. همچنین مشخص شد اعتماد متقابل، گفت وگوی دوسویه، همدلی، احساس امنیت روانی، مسئولیت پذیری مشترک و هم راستایی اهداف تربیتی، از مهم ترین سازوکارهای تقویت این روابط به شمار می آیند. بر اساس نتایج پژوهش، مدل مفهومی پیشنهادی می تواند به عنوان چارچوبی نظری برای طراحی برنامه های آموزشی، سیاست گذاری های تربیتی و پژوهش های آینده مورد استفاده قرار گیرد و زمینه توسعه همکاری پایدار میان خانواده و مدرسه را فراهم سازد. این مدل با یکپارچه سازی ابعاد ارتباطی و روان شناختی، رویکردی منسجم برای ارتقای کیفیت تعاملات تربیتی ارائه می دهد و می تواند مبنایی برای تدوین برنامه های توانمندسازی و بهبود فرایندهای مشارکت در نظام آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

روابط خانواده و مدرسه ، مهارت های ارتباطی ، سلامت روان ، مشارکت آموزشی ، اعتماد متقابل ، مدل مفهومی ، تعامل تربیتی