تاثیر بحران های اجتماعی و امنیتی بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان و راهکارهای مداخله ای

هدف گذاری در فرایند یادگیری، زمانی از اهمیت بیشتری برخوردار می شود که از سطح اهداف کلی آموزشی فراتر رفته و به هدف هایی روشن، کوتاه مدت و متناسب با فعالیت هر جلسه تبدیل شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش هدف گذاری آغازین در تقویت خودتنظیمی یادگیری، سامان دهی زمان آموزشی، افزایش آگاهی دانش آموزان از مسیر فعالیت و تقویت مسئولیت پذیری آنان در فرایند یادگیری انجام شده است. این پژوهش از نظر روش، مروری تحلیلی است و مطالب آن بر اساس مطالعه و تحلیل منابع علمی مرتبط با هدف گذاری، یادگیری خودتنظیمی، مدیریت زمان، خودنظارتی، خودارزیابی و جهت گیری هدف شکل گرفته است. یافته های حاصل از بررسی منابع نشان می دهد که تعیین هدف مشخص در ابتدای جلسه می تواند برای دانش آموز یک نقطه مرجع ایجاد کند تا بر اساس آن فعالیت خود را سازمان دهد، اولویت های کاری را تشخیص دهد و میزان پیشرفت خود را در جریان یادگیری ارزیابی کند. همچنین، هدف های کوتاه مدت می توانند ارتباط میان برنامه ریزی، نظارت بر عملکرد و بازاندیشی را تقویت کرده و زمینه مشارکت فعال تر دانش آموز در مدیریت یادگیری را فراهم سازند. تحلیل منابع همچنین نشان می دهد که هدف گذاری می تواند در استفاده هدفمندتر از زمان آموزشی نقش داشته باشد؛ زیرا شناخت مقصد، تصمیم گیری درباره اولویت فعالیت ها و تنظیم تلاش را آسان تر می کند. با وجود این، شواهد موجود نشان نمی دهد که هدف گذاری به تنهایی بتواند خودتنظیمی یا مدیریت زمان را ایجاد کند؛ بلکه کیفیت هدف، تناسب آن با توانایی دانش آموز، همراهی معلم، بازخورد و فرصت تمرین در میزان اثرگذاری آن اهمیت دارد. برآیند پژوهش، استفاده از هدف های کوتاه، روشن، قابل فهم و قابل بررسی را به عنوان راهکاری عملی و کم هزینه برای حمایت از فرایند یادگیری در محیط مدرسه پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

هدف گذاری کوتاه مدت ، یادگیری خودتنظیمی ، مدیریت زمان آموزشی ، خودنظارتی ، خودارزیابی ، مسئولیت پذیری یادگیری ، هدف گذاری آموزشی