مدرسه تاب آور در عصر بحران های ترکیبی؛ تلفیق آموزش مجازی، سلامت روان و مدیریت بحران جنگ

بحران های جنگی می توانند کارکرد عادی مدرسه را با اختلال هایی در تداوم آموزش، ارتباط میان معلم و دانش آموز، وضعیت روانی دانش آموزان و فرایند تصمیم گیری مدیریتی مواجه کنند. در چنین شرایطی، تاب آوری مدرسه به معنای حفظ کامل روال های معمول نیست، بلکه به ظرفیت آن برای سازگاری با شرایط متغیر، حفظ کارکردهای ضروری و بازتنظیم شیوه های آموزشی و تربیتی اشاره دارد. پژوهش حاضر با هدف تبیین مولفه های یک الگوی مدرسه تاب آور مبتنی بر پیوند آموزش مجازی، سلامت روان و مدیریت بحران جنگ در آموزش وپرورش ایران انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی با رویکرد مرور و تحلیل اسنادی است. داده های پژوهش از طریق بررسی و تحلیل منابع علمی، مطالعات پیشین و اسناد معتبر مرتبط با تاب آوری مدرسه، آموزش در شرایط بحران، آموزش مجازی، سلامت روان و مدیریت بحران آموزشی گردآوری و با روش تحلیل محتوای کیفی و مقایسه ای بررسی شدند. یافته ها نشان دادند که تاب آوری مدرسه در شرایط بحران، حاصل عملکرد یک مولفه منفرد نیست، بلکه از تعامل میان تداوم یادگیری، ارتباط مستمر با دانش آموز و خانواده، حمایت روانی اجتماعی، آمادگی معلمان و هماهنگی مدیریتی شکل می گیرد. همچنین، آموزش مجازی زمانی می تواند به حفظ پیوستگی یادگیری کمک کند که با انعطاف آموزشی، مسیرهای ارتباطی جایگزین و تفاوت شرایط دانش آموزان همراه شود. بر اساس یافته ها، تقویت آمادگی پیشینی، اولویت بندی آموزش، ایجاد مسیرهای ارتباطی چندگانه، حمایت روانی اولیه، تقسیم روشن مسئولیت ها و بازبینی مستمر برنامه ها می تواند ظرفیت سازگاری مدارس ایران را در برابر اختلال های ناشی از بحران های جنگی افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

مدرسه تاب آور ، آموزش مجازی ، بحران جنگ ، سلامت روان دانش آموزان ، حمایت روانی اجتماعی ، تداوم یادگیری ، مدیریت بحران آموزشی