تحول آموزش با فناوری های نوظهور؛ بررسی نقش هوش مصنوعی در مدیریت بحران های آموزشی

تحول فناوری های نوظهور، الگوی مواجهه مدارس با اختلالات و بحران های آموزشی را با ظرفیت های تازه ای روبه رو کرده است. در این میان، هوش مصنوعی می تواند با پردازش اطلاعات، شناسایی الگوهای غیرعادی، پشتیبانی از تصمیم گیری و تسهیل دسترسی به منابع آموزشی، بخشی از نیازهای مدرسه را در شرایط بحرانی پاسخ دهد. پژوهش حاضر با هدف تبیین ظرفیت های هوش مصنوعی در مدیریت بحران های آموزشی، بررسی نقش ابزارهای هوشمند در حفظ تداوم یادگیری و شناسایی الزامات اجرایی، اخلاقی و آموزشی استفاده از این فناوری در مدارس انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، مروری تحلیلی است و داده های آن از طریق مطالعه اسنادی منابع علمی و پژوهشی مرتبط با هوش مصنوعی، فناوری آموزشی، مدیریت بحران و تداوم یادگیری گردآوری و با رویکرد تحلیل محتوای کیفی و مقایسه ای بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند در سامان دهی اطلاعات، تشخیص نشانه های اولیه اختلال، پشتیبانی از تصمیم گیری مدیریتی، تولید و بازتنظیم محتوای آموزشی، شخصی سازی فعالیت های یادگیری، ارائه بازخورد و شناسایی نیازهای جبرانی نقش داشته باشد. در عین حال، اثربخشی این ظرفیت ها به کیفیت داده ها، دسترسی زیرساختی، آمادگی معلمان و مدیران، حفاظت از اطلاعات دانش آموزان، عدالت آموزشی، اعتبارسنجی خروجی ها و نظارت انسانی وابسته است. نتایج نشان می دهد که هوش مصنوعی در مدیریت بحران مدرسه بیش از آنکه جایگزین عوامل انسانی باشد، می تواند به عنوان یک ابزار تصمیم یار و پشتیبان آموزشی عمل کند. بر این اساس، استفاده هدفمند، تدریجی و متناسب با امکانات مدارس می تواند به کاهش بخشی از اختلالات آموزشی و تقویت آمادگی مدرسه برای مواجهه با شرایط بحرانی کمک کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مدیریت بحران آموزشی ، فناوری های نوظهور ، تداوم یادگیری ، مدرسه هوشمند ، تصمیم گیری آموزشی ، تحول آموزش