تحول شعر عاشقانه معاصر و بازآفرینی مفهوم عشق در غزل های حسین منزوی

این پژوهش با هدف بررسی مفهوم عشق و شیوه بازتاب آن در اشعار حسین منزوی و تبیین جایگاه این مفهوم در ساختار فکری و هنری وی انجام شده است. مسئله اصلی پژوهش، شناخت ویژگی های عشق در شعر منزوی و تحلیل نقش آن در شکل گیری جهان بینی شاعر و نوآوری او در غزل معاصر است. پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و بر پایه مطالعه کتابخانه ای و تحلیل محتوای مجموعه اشعار حسین منزوی صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که عشق، بنیادی ترین و فراگیرترین درون مایه شعر منزوی است و تمامی عناصر زبانی، تصویری و عاطفی شعر او در خدمت تبیین این مفهوم قرار می گیرند. عشق در نگاه منزوی، گرچه با معشوقی زمینی پیوند دارد، از سطح یک احساس صرف فراتر رفته و به تجربه ای عمیق، اصیل و تعالی بخش تبدیل می شود. زن در شعر او نه تنها معشوق، بلکه سرچشمه الهام، زیبایی و آفرینش هنری است و شاعر با بهره گیری از تصویرهای بدیع، تشبیه ها و نمادهای عاشقانه، سیمایی آرمانی از معشوق ارائه می کند. مضامینی همچون وصال، فراق، انتظار، دلتنگی، حسرت، وفاداری و رنج عشق، مهم ترین جلوه های این تجربه عاشقانه را در اشعار وی شکل می دهند و بیشترین بار عاطفی آثار او را بر دوش می کشند. نتایج پژوهش نشان می دهد که حسین منزوی با حفظ ظرفیت های سنتی غزل فارسی و بهره گیری از زبان، تصویرپردازی و احساسات متناسب با انسان معاصر، توانسته است خوانشی نو از عشق ارائه کند و از این رهگذر، جایگاهی ممتاز در میان غزل سرایان معاصر به دست آورد؛ به گونه ای که عشق در شعر او نه تنها یک مضمون، بلکه محور اصلی اندیشه و هویت شاعرانه او به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

حسین منزوی ، عشق ، غزل معاصر ، شعر معاصر ، درون مایه ، معشوق ، تصویرپردازی