آفرینش و ارزیابی داستان کوتاه توسط هوش مصنوعی بر اساس الگوی عناصر داستان

داستان نویسی به مثابه ابزاری برای تجلی ذهنیت انسانی در سازمان دهی تجارب زیسته، با ظهور هوش مصنوعی مولد با چالش های وجودی و زیبایی شناختی مواجه شد. از این رو، پژوهش حاضر با هدف تبیین مرزهای خلاقیت ماشینی با رویکردی کیفی و روش تحلیل تطبیقی، به واکاوی توانمندی های مدل های زبانی در بازتولید سبک مینیمالیستی داستان «تپه هایی چون فیل های سفید» اثر ارنست همینگوی می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد هوش مصنوعی ضمن برخورداری از کارآمدی بالا در بازتولید روساخت های روایی و انسجام خطی، در دستیابی به ژرف ساخت های هنری این متن از جمله مدیریت «سکوت های معنادار»، ایجاز مینیمالیستی و حفظ ظرافت های زاویه دید، به دلیل تکیه بر میانگین گرایی آماری، دچار نارسایی های فرمی است. در نهایت، با تاکید بر تمایز میان «نویسندگی پیرو» و «خلق ادبی»، این نتیجه حاصل می شود که مدل های زبانی به دلیل فقدان توانایی در ابداع استثنائات فرمی، با ساحت خلاقیت انسانی فاصله دارند؛ از این رو، بازتعریف شاخص های نقد ادبی جهت ارزیابی کیفی تولیدات ماشینی ضروری است.

کلیدواژه ها:

داستان نویسی ، هوش مصنوعی ، روایت شناسی ، خلاقیت انسانی ، مینیمالیسم ، ارنست همینگوی ، نقد ادبی