ارائه چارچوب مفهومی تعامل انسان - ماشین در سامانه های فرماندهی و کنترل نوین

ظهور هوش مصنوعی نه تنها ابزارهای فرماندهی و کنترل بلکه بنیان های دکترین تصمیم گیری و اعمال فرمان را دستخوش دگرگونی کرده است. استمرار اتکا به الگوهای سنتی فرماندهی و کنترل در محیط های عملیاتی داده محور و چند دامنه ای می تواند به کاهش برتری تصمیم و افزایش ریسک های راهبردی منجر شود. از این رو باز تعریف نقش انسان و ماشین در معماری فرماندهی و کنترل نوین به یک ضرورت راهبردی بدل شده است. این مقاله با اتخاذ رویکرد مروری ساختارمند، به تحلیل انتقادی پژوهش های برجسته در حوزه فرماندهی و کنترل هوشمند پرداخته و الگوهای غالب تعامل انسان-ماشین، سطوح خودمختاری هوش مصنوعی و پیامدهای دکترین آن ها را واکاوی می کند. بر اساس این تحلیل یک چارچوب مفهومی دکترین محور برای فرماندهی و کنترل انسان–ماشین محور ارائه می شود که توازن میان کنترل انسانی، سرعت تصمیم سازی ماشینی و مسئولیت پذیری عملیاتی را برقرار می سازد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که گذار هوشمندانه به این چارچوب می تواند به عنوان مبنایی برای بازنگری دکترین فرماندهی و کنترل، طراحی سامانه های آینده و توسعه سیاست های دفاعی مبتنی بر هوش مصنوعی مورد استفاده قرار گیرد. این مقاله به بررسی نقش هوش مصنوعی در فرماندهی و کنترل و الگوهای تعامل انسان-ماشین می پردازد. سپس یافته های مروری و تحلیل تطبیقی پژوهش ها ارائه می شود. در نهایت با مقایسه تطبیقی یافته ها و شناسایی شکاف های پژوهشی چارچوب مفهومی پیشنهادی مقاله تدوین شده است.

کلیدواژه ها:

فرماندهی و کنترل نوین ، تعامل انسان ، ماشین ، فناوری هوش مصنوعی ، سطوح خودمختاری و هوشمندی