تحلیل آینده نگر سازوکارهای خودسازمان یابی در سامانه های فرماندهی و کنترل هوشمند مبتنی بر تصمیم گیری پیچیده

پژوهش حاضر با هدف تحلیل آینده نگر سازوکارهای خود سازمانیابی در سامانه های فرماندهی و کنترل هوشمند مبتنی بر تصمیم گیری پیچیده انجام شد. این مطالعه سه محور اصلی را دنبال کرد (۱) تبیین مفهومی خود سازمانیابی در چارچوب نظری سیستم های تطبیقی پیچیده و کاربرد آن در سامانه های فرماندهی و کنترل هوشمند (۲) شناسایی پیشران های موثر بر تصمیم گیری پیچیده در سامانه های فرماندهی آینده با رویکرد پیشران محور و (۳) بررسی نقش هوشمندسازی و الگوریتم های تطبیقی در تسهیل تصمیم گیری غیرمتمرکز و پویا در ساختارهای فرماندهی با رویکرد خبره محور. داده ها از طریق مطالعه اسنادی، مرور ادبیات علمی و پژوهشی و مصاحبه با ۱۷ خبره حوزه فرماندهی و کنترل و فناوری های نوظهور جمع آوری شد. تحلیل مفهومی و کیفی نشان داد که خود سازمانیابی با تکیه بر منطق پیچیدگی، توزیع، شناخت، یادگیری مستمر و آینده مندی تصمیم گیری زمینه ساز تصمیم گیری غیرخطی و سازگار در محیط های پیچیده است، همچنین پیشران های محیطی و فناورانه نقش حیاتی در شکل گیری این سازوکارها دارند و هوشمندسازی و الگوریتم های تطبیقی با پالایش داده ها، هماهنگی واحدها و ادغام تصمیمات انسان و ماشین توان سامانه را برای تصمیم گیری غیرمتمرکز و پویا تقویت می کنند. یافته ها چارچوبی عملی و نظری برای طراحی سامانه های فرماندهی، مقاوم، انعطاف پذیر و آینده نگر ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آینده نگری ، سازوکارهای خود سازمان یاب ، سامانه های فرماندهی و کنترل هوشمند ، تصمیم گیری پیچیده