چالش انتساب سوءنیت کیفری در جرایم ارتکابی با استفاده از هوش مصنوعی مولد

گسترش روزافزون هوش مصنوعی مولد و قابلیت آن در تولید مستقل یا نیمه مستقل، متن، تصویر، صوت و ویدئو، زمینه های جدیدی برای ارتکاب یا تسهیل جرایم فراهم کرده و در عین حال چالش های قابل توجهی را در زمینه انتساب سوءنیت کیفری ایجاد کرده است. مسئله اساسی پژوهش حاضر آن است که در جرایمی که با استفاده از هوش مصنوعی مولد ارتکاب می یابند، سوءنیت چگونه و بر اساس چه معیارهایی به کاربر، توسعه دهنده یا ارائه دهنده سامانه قابل انتساب است. پژوهش حاضر با روش توصیفی - تحلیلی و با بهره گیری از منابع حقوقی و مطالعات مرتبط با هوش مصنوعی به بررسی مبانی عنصر روانی، جرم، چالش های احراز سوءنیت و نقش ادله دیجیتال در اثبات آن پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که صرف استفاده از هوش مصنوعی یا تولید یک خروجی مجرمانه، برای احراز سوءنیت کافی نیست و باید میزان آگاهی، هدف، قصد، پیش بینی پذیری، نتیجه، میزان کنترل شخص بر سامانه و نحوه استفاده از خروجی مورد بررسی قرار گیرد، همچنین در خصوص توسعه دهندگان و ارائه دهندگان هدف طراحی، میزان آگاهی از قابلیت سوء استفاده، سطح کنترل و واکنش آنان نسبت به کاربردهای مجرمانه باید به صورت مستقل ارزیابی شود. نتایج نشان می دهد که ادله دیجیتال از جمله پرامپت ها، تاریخچه تعاملات و لاگ های سامانه می توانند در اثبات وضعیت ذهنی مرتکب نقش موثری داشته باشند. در نهایت الگوی پیشنهادی پژوهش بر انتساب شخصی و مبتنی بر ادله سوءنیت و تفکیک مسئولیت بازیگران مختلف زنجیره هوش مصنوعی استوار است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی مولد ، سوءنیت کیفری ، مسئولیت کیفری ، ادله دیجیتال