پیش بینی خود آسیب رسانی براساس سبکهای دلبستگی در نوجوانان

هدف پژوهش حاضر پیش بینی خود آسیب رسانی براساس سبکهای دلبستگی در نوجوانان منطقه ۱۳ شهر تهران بود. پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش کلیه نوجوانان مراجعه کننده به مراکز درمان روانشناختی در منطقه ۱۳ شهر تهران بودند. نمونه آماری شامل ۲۰۰ نفر بود که با استفاده از نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه خود آسیب رسانی (کلونسکی و گلن (۲۰۰۹) و سبکهای دلبستگی هازان و شیور ۱۹۸۷ استفاده شد. روش تحلیل داده ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیره بود که کلیه تحلیل ها با استفاده از نرم افزار SPSS۲۶ صورت گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که سبکهای دلبستگی ایمن و ناایمن در نوجوانان پیش بینی کننده معنادار خود آسیب رسانی بودند (۰/۰۵ ≥p). به طوری که خود آسیب رسانی با سبکهای دلبستگی ناایمن اجتنابی و ناایمن دوسوگرا همبستگی مثبت و با سبک های دلبستگی ایمن همبستگی منفی و معناداری دارد. بنابراین با توجه به نتایج این پژوهش پیشنهاد می شود قبل از فرزندآوری به زوجین آموزش لازم در جهت سبک های دلبستگی و رفتار صحیح با کودک جهت کاهش شیوع خود آسیب رسانی ارائه شود.

کلیدواژه ها:

خود آسیب رسانی ، سبکهای دلبستگی ناایمن ، سبک دلبستگی ایمن