تاثیر الگوریتمهای هوش مصنوعی بر خود تنظیمی هیجانی و آشفتگی خلقی در نوجوانان: یک مطالعه مروری

گسترش سریع سامانه های مبتنی بر هوش مصنوعی در زیست جهان دیجیتال، نوجوانان پرسش های تازه ای را درباره کیفیت تحول هیجانی خود تنظیمی و آسیب پذیری خلقی این گروه سنی مطرح کرده است. نوجوانان در مرحله ای از رشد قرار دارند که ساختارهای عصب روان شناختی مرتبط با کنترل تکانه، ارزیابی شناختی و تنظیم هیجان هنوز در حال تکامل است. از این رو ورود فناوری هایی که به طور مستمر توجه، ترجیح و پاسخ هیجانی آنان را شکل می دهند، می تواند آثار ماندگاری بر سلامت روان برجای گذارد. پژوهش حاضر با رویکرد مروری ساختارمند، به بررسی تاثیر الگوریتم های هوش مصنوعی بر خود تنظیمی هیجانی و آشفتگی خلقی در نوجوانان پرداخته است. چارچوب نظری اصلی مقاله بر مدل فرآیندی تنظیم هیجان گراس استوار است و از این منظر تحلیل می شود که الگوریتم ها چگونه در مراحل انتخاب موقعیت، جهت دهی، توجه، ارزیابی مجدد شناختی و تعدیل پاسخ هیجانی مداخله می کنند. یافته ها نشان می دهد که الگوریتم های توصیه گر، چت بات های تعاملی و سامانه های پیش بینی، گرچه در برخی موارد می توانند دسترسی به حمایت و اطلاعات را تسهیل کنند، اما در سطحی عمیق تر با تشدید وابستگی پردازشی، تضعیف تحمل ابهام، تقلیل زحمت شناختی و بازتولید چرخه های بازخورد هیجانی منفی، احتمال بروز آشفتگی خلقی و ناپایداری عاطفی را افزایش می دهند. همچنین شواهد نشان می دهد که سهولت بیش از حد در دریافت پاسخ و همدلی شبیه سازی شده ممکن است به فرسایش تدریجی مهارت های طبیعی ارزیابی مجدد شناختی و حل مسئله بینجامد. در پایان، ضرورت بازتعریف مداخلات بالینی و آموزشی در قالب سواد هیجانی دیجیتال تاکید می کند؛ رویکردی که به جای صرفا محدودسازی فناوری بر تقویت عاملیت شناختی و هیجانی نوجوانان در مواجهه با محیط های الگوریتمی متمرکز است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، خودتنظیمی هیجانی ، آشفتگی خلقی ، نوجوانان ، الگوریتم های توصیه گر ، مدل فرآیندی گراس ، سواد هیجانی دیجیتال