بازآفرینی راهکارهای اقلیمی معماری بومی مناطق گرم و خشک

افزایش مصرف انرژی در ساختمان ها و پیامدهای ناشی از تغییرات اقلیمی ضرورت بهره گیری از راهکارهای معماری پایدار را بیش از پیش آشکار ساخته است. معماری بومی مناطق گرم و خشک ایران با تکیه بر شناخت دقیق شرایط اقلیمی و استفاده از راهکارهای غیر فعال طی قرن ها توانسته است آسایش حرارتی ساکنان را با حداقل مصرف انرژی فراهم کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی و بازآفرینی راهکارهای اقلیمی معماری بومی مناطق گرم و خشک و امکان به کارگیری آنها در طراحی معماری معاصر انجام شده است. این پژوهش از نوع کاربردی بوده و با روش توصیفی - تحلیلی و بر پایه مطالعه منابع کتابخانه ای و اسناد علمی انجام شده است. در این مطالعه مهمترین عناصر اقلیمی شامل حیاط مرکزی، بادگیر، مصالح بومی، سازماندهی فضایی و شیوه های کنترل تابش خورشید مورد بررسی قرار گرفته و قابلیت انطباق آنها با فناوری های نوین ارزیابی شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که بازآفرینی اصول معماری بومی نه به معنای تقلید صرف از گذشته بلکه با تلفیق دانش سنتی و فناوری های جدید می تواند نقش موثری در کاهش مصرف انرژی، ارتقای آسایش حرارتی، افزایش پایداری ساختمان ها و حفظ هویت معماری ایرانی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی ، معماری بومی ، معماری اقلیمی ، اقلیم گرم و خشک