تاب آوری در زیرساختهای عمرانی طراحی برای بلایای طبیعی

تغییرات اقلیمی به طور مستقیم بر شدت و فراوانی فجایع طبیعی تاثیر گذاشته است از این رو زیرساختهای عمرانی تاب آور برای تغییرات اقلیمی ضروری هستند. در این مقاله اصول و رویکردهای سیستمهای زیرساختی تاب آور تعریف خواهند شد. با نگاهی دقیق تر مناسب بودن در ماژولاریتی افزونگی سازگاری و مشارکت جامعه بررسی خواهد شد. درس گرفتن از شکستهای تحلیل شده گذشته رویکردهای ارزیابی ریسک نوآوریهای پیشرفته مانند دوقلوهای دیجیتال، مواد خود ترمیم شونده و موارد دیگر می توانند سنتز شوند و به ارتقای استحکام و پایداری سیستمهای زیرساختی کمک کنند. مقاوم سازی سیستمهای زیرساختی موجود غالب به همراه ادغام سیستمهای زنده از جمله موثرترین، کارآمدترین، کم هزینه ترین و سازگارترین روشهای سازگار با محیط زیست برای اتخاذ و توسعه بیشتر به سمت ساختارهای بدون خسارت هستند. فرآیندهای فراگیر به اثبات این امر کمک می کنند که می توان برنامه ریزی تاب آوری را به طور منصفانه برای هر عضو جامعه در نظر گرفت. اکثر فرآیندهای مورد بحث و شرح، بیشتر بر عدالت برای محافظت از مناطق آسیب پذیر در برابر آب و هوا و مناطق آسیب پذیر طبیعی و جوامع ساکن در آنها تمرکز دارند. این مقاله با گردآوری فناوری های پیشرفته پیشرفت ها ترقی ها و اهداف آینده قصد دارد به یکی از رویکردهای علمی متعدد برای تولید سیستمهای زیرساختی مقاومتر و سازگارتر با تغییرات در آینده ای که از نظر زیست محیطی تهاجمی است، کمک کند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، زیرساختهای عمرانی ، مقاوم سازی