تحلیل تطبیقی الگوهای طراحی الحاقات معاصر در ساختمانهای تاریخی با تاکید بر کیفیت بصری و یکپارچگی کالبدی

الحاقات جدید به ساختمان های قدیمی و بافت های تاریخی یکی از چالش های مهم معماری و مدیریت شهری در راستای حفظ هویت و انسجام کالبدی شهرها به شمار می رود. عدم توجه به ویژگی های زمینه ای در طراحی این الحاقات می تواند موجب تضعیف ارزش های تاریخی، فرهنگی و بصری محیط شهری شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان انطباق الحاقات معماری معاصر با بافت های تاریخی شهر و تبیین نقش مدیریت شهری و شهرداری در هدایت این مداخلات بر مبنای رویکرد زمینه گرایی انجام شده است. نتایج نشان می دهد که توجه به ویژگی های کالبدی، فرهنگی، اجتماعی و تاریخی هر مکان نقش موثری در ایجاد هماهنگی میان عناصر جدید و موجود و حفظ هویت شهری دارد. همچنین تدوین ضوابط طراحی، نظارت بر فرآیند ساخت و ساز و اجرای سیاست های مدیریت یکپارچه شهری از سوی شهرداری ها می تواند از ناهماهنگی های بصری و کالبدی جلوگیری کند. بر این اساس بهره گیری از اصول زمینه گرایی در طراحی الحاقات جدید و تقویت نقش مدیریت شهری راهکاری موثر برای ارتقای کیفیت منظر شهری، حفظ میراث معماری و دستیابی به توسعه پایدار شهری محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

زمینه گرایی ، الحاقات ، معماری بافت تاریخی ، معماری شهری ، مدیریت شهری ، شهرداری