بررسی تاثیر طراحی معماری و جانمایی نیمکتهای شهری بر الگوی مکث و تعاملات اجتماعی شهروندان در پیاده راههای محله ای

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر طراحی معماری و نحوه جانمایی نیمکتهای شهری بر الگوی مکث و تعاملات اجتماعی شهروندان در پیاده راههای محله ای انجام شده است. با توجه به نقش فزاینده فضاهای پیاده محور در ارتقای کیفیت زندگی شهری و ضرورت توجه به مبلمان شهری به عنوان عنصر کلیدی در ایجاد فضاهای اجتماعی پویا، پژوهش پیش رو به دنبال شناسایی مولفه های طراحی و جانمایی نیمکت ها و بررسی تاثیر هر یک بر الگوی مکث و تعاملات کاربران است. روش پژوهش به صورت ترکیبی (کیفی-کمی) با رویکرد توصیفی تحلیلی و مشاهده میدانی طراحی شده است. جامعه آماری شامل کاربران پیاده راههای محله ای در مناطق ۲ و ۶ شهر تهران و نمونه پژوهش شامل ۱۵۰ نفر از شهروندان استفاده کننده از نیمکتهای شهری در این پیاده راه هاست. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه محقق ساخته، برگه مشاهده رفتار و مصاحبه های نیمه ساختار یافته بوده است. یافته ها نشان می دهد که طراحی نیمکت ها با مولفه هایی چون فرم، نشیمن، کیفیت ارگونومیک و همنشینی با عناصر طبیعی و جانمایی با معیارهایی چون فاصله از مسیر حرکت، جهت گیری و قرارگیری در نقاط کانونی تاثیر معناداری بر مدت زمان مکث و کیفیت تعاملات اجتماعی دارد. مولفه جانمایی نقاط کانونی با ضریب تاثیر ۰.۴۵ بیشترین سهم را در پیش بینی الگوی مکث و تعاملات دارد. نتیجه گیری پژوهش بر لزوم بازنگری در فرآیند طراحی و جانمایی مبلمان شهری با رویکرد انسان محور و زمینه گرا و توجه به نقش تسهیلگری نیمکت ها در حیات اجتماعی پیاده راه ها تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

طراحی مبلمان شهری ، نیمکتهای شهری ، الگوی مکث ، تعاملات اجتماعی ، پیاده راه های محله ای