توسعه شاخص هوشمند تاب آوری لرزه ای مبتنی بر منحنی های شکنندگی سازهای شدت حرکت زمین و عملکرد شبکه های زیرساختی شهری

رخداد زمین لرزه ها همواره یکی از مهم ترین مخاطرات طبیعی برای مناطق شهری به شمار می رود که می تواند خسارات جانی و مالی گسترده ای به همراه داشته باشد. در سال های اخیر مفهوم تاب آوری لرزه ای به عنوان رویکردی جامع برای سنجش توانایی شهرها در مقاومت در برابر زلزله و بازیابی کارکردهای خود پس از وقوع، آن مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. پژوهش پیش رو با هدف تدوین شاخصی هوشمند برای ارزیابی تاب آوری لرزه ای مناطق شهری انجام شده است که به طور همزمان آسیب پذیری سازه ای ساختمان ها و عملکرد زیرساخت های عمرانی همچون شبکه راه های شهری و شبکه توزیع آب را در نظر می گیرد. روش تحقیق از نوع ترکیبی کمی و مبتنی بر مدل سازی سیستم است و چارچوب پیشنهادی با استفاده از تحلیل سلسله مراتبی برای وزن دهی به شاخص ها و مدل های احتمالاتی برای شبیه سازی عدم قطعیت ها طراحی گردیده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که شاخص تاب آوری لرزه ای مناطق شهری از پنج بعد اصلی شامل ساختمان ها و زیرساخت های شریانی، محیط، زیست، جامعه، اقتصاد و نهادها تشکیل می شود و وابستگی متقابل میان زیرساخت ها تاثیر قابل توجهی بر تاب آوری کلی منطقه دارد. نتایج این پژوهش می تواند به مدیران شهری در اولویت بندی اقدامات مقاوم سازی و تخصیص بهینه منابع کمک شایانی نماید.

کلیدواژه ها:

تاب آوری لرزه ای ، آسیب پذیری سازه ای ، زیرساخت های عمرانی ، شاخص هوشمند مناطق شهری ، مدیریت بحران