بررسی جامع روش های نوین بهبود ریز ساختار سنگدانه های بازیافتی و تاثیر آن بر عملکرد مکانیکی و دوام بتن های بازیافتی ویژه

با افزایش فزاینده حجم پسماندهای ساختمانی بازیافت بتن و تولید سنگدانه های بازیافتی به عنوان راهکاری استراتژیک در تحقق توسعه پایدار و مدیریت کربن مطرح شده است. تفاوت بنیادین سنگدانه های بازیافتی با سنگدانه های طبیعی در وجود ملات سیمان قدیمی چسبیده است که منجر به افزایش تخلخل، جذب آب بالا و تشکیل چندین ناحیه انتقالی بین سطحی ضعیف می گردد و مستقیما دوام و عملکرد مکانیکی بتن را تقلیل می دهد. این مقاله به تحلیل جامع روش های نوین بهسازی ریز ساختار از جمله تیمار اسیدی (HCl)، پوشش دهی با مواد پوزولانی میکروسیلیس و خاکستر بادی و فرآیند سبز کانی ساز دی اکسید کربن (CO۲ Mineralization) می پردازد که نقش موثری در تقویت پیوند ناحیه انتقال بین سطحی و دستیابی به کربن خنثی ایفا می کنند. علاوه بر این عملکرد سنگدانه های بازیافتی در بتن های ویژه نظیر بتن خود متراکم و اجزای باربر سازه ای مانند ستون های فولادی پر شده با بتن بازیافتی (RACFST) بررسی شده است که نشان دهنده بهبود رفتار لرزه ای و شکل پذیری تحت محصورشدگی مناسب می باشد. در حوزه مهندسی روسازی بهینه سازی سطوح جایگزینی سنگدانه های بازیافتی در لایه های اساس تثبیت شده با سیمان با استفاده از روش سطح پاسخ (RSM) و کاربرد آن در مخلوط های آسفالتی تحلیل شده است. در نهایت رویکردهای نوین مدل سازی بر پایه یادگیری عمیق (CNN) دقت و تعمیم پذیری بسیار بالاتری را در پیش بینی هوشمند مقاومت فشاری نسبت به روش های سنتی نشان می دهند. این مطالعه با تبیین پیوند میان ویژگی های ریز ساختاری و رفتار ماکروسکوپی چشم انداز کاربرد سنگدانه های بازیافتی در پروژه های عمرانی کلان را بازتعریف می کند.

کلیدواژه ها:

سنگدانه های بازیافتی ، ناحیه انتقالی بین سطحی ، کانی سازی کربن ، بتن خودتراکم ، روش سطح پاسخ